nood aan arbeid

De vakantie is voor mij al een maand begonnen en verloopt tot nu toe uitstekend. Het reizen waar ik naar uitkijk is er nog niet van gekomen maar... de ambities zijn er, ik vervul ze zorgvuldig één na één, ieder op zijn tijd, zoals een brave jongen. Het ontdekken van het land wordt de eerste stap na deze drukke maand als december met al zijn feesten. Wat me, om die tijd die nog overblijft te vullen, een interessant idee leek, was gaan werken. En aangezien de gemiddelde Boliviaanse vermoeidheidsstatus als het over werken gaat vrij vroeg komt, word ik hier als eentje van de hardwerkenden beschouwd. Je zal er nog van schrikken als je te weten komt wat hier hard werken is. Zo zo, de drang om toch iets te doen wordt eindelijk wat opgelost.
Want wat waren tot nu toe mijn taken ? Elke morgen mijn bed opmaken, afwassen wat ik uit de keuken gebruik, de garagepoort openen, zien dat de dvd's nog rechtstaan, tot hier toe, niets vermoeiend maar het moeilijkste van al was.. ORDE IN MIJN KAMER ZAL ER HEERSEN !! en als je ,al is het maar een beetje, weet uit welke tak van de boom ik kom, beschouw dit dan als de moeilijkste taak ter wereld... Mijn oprechte excuses liefste Tal. Nee, ik overdrijf ! Ik zou niet willen gaan werken als die taak mij eindeloos veel tijd in beslag zou nemen. Dus ja, ik werk,!! al sinds twee weken ! Met de bus elke namiddag ga ik naar mijn werk ! Stel je er niets formeel bij voor, zoals naar Brussel gaan met de trein. Zeker niet! De bus hier komt aan soms zonder ramen en als je geluk hebt met, soms zonder deur zelfs en als je geluk hebt met, soms met zetels maar als je geluk hebt met een vrije zetel. En de gewoonte om recht te staan voor een oudere persoon wordt hier nogal serieuzer genomen, dus de busritten zijn vaak nog wel stoelendansen voor mij. Als je geluk hebt dan heb je gepast geld, anders wacht je op je wisselgeld tot de chauffeur genoeg munten heeft. En als je geluk hebt, ben je klein, kleiner dan ik en kan je deftig rechtstaan in de bus als dat nodig is. Aangekomen ? Dan roep je gewoon HAAAAALT en hoop je dat hij stopt. "La aldea del padre Alfredo" is mijn werkplaats. Het werk dat mij daar te wachten staat was wiskundeles geven, nu dat ze hun examens hebben afgelegd, help ik juf Cristina wat met de kinderen. Eentje dat naar het toilet moet.. Bri, een helft wilt binnen, een andere buiten.. Bri, ik heb aandacht nodig... Bri. Er is altijd wel iets om te doen. Verstoppen, zoeken, tikken,kietelen, door een touw springen wat altijd mislukt, te traag lopen, schoot spelen, op de vraag antwoorden waarom ik zoveel puisten heb, op de vraag antwoorden op wie ik verliefd ben onder hen, ja ja! Ik ben zot genoeg om dat allemaal te doen.
Prof Cristina is me heel dankbaar en dat doet me plezier. Dat doet me ook elke dag terugkomen, want het is niet altijd zo vrolijk als het klinkt maar ik doe het voor dat lief mens, die het verdient en voor mezelf uiteraard ook. Met dat werk voel ik me toch mijn goede daad van de dag vervullen. Voila,vandaag wordt mijn laatste dag na een tijdje, want ik ga naar Argentinië, maar voor drie dagen, maar bon ik ga. Ik hoop dat je er van genoten hebt om mijn dagelijks werk-verhaal te horen. Laat mij jouw werk ook weten, betaalt de baas te weinig of is de koffie te straf, ik ben één en al oor... of oog beter gezegd. Ik weet het, ik ben geen uitstekende bloghouder, ik zeg het nogmaals, ik blijf mijn best doen, als jullie mij maar mee laten beleven wat er allemaal bij jullie gebeurd.
Veel liefs,
Señor Bri, x

Een week La Paz

Beste lezers,
Ik ben duidelijk geen fan van blogs, maar bon… Het doet mij zo´n deugd wanneer ik hoor dat de ene of de andere mij daarop volgt vanuit, van hieruit gezien toch, het verre België. Dus hier ben ik alweer, schrijf ik nog wat meer gekribbel.

De week van 22 tot 27 oktober bracht ik met alle Belgische AFSers vanuit heel Bolivië door. We zijn dan allemaal naar La Paz gegaan, die week
was geweldig. We begonnen het week-end met de georganiseerde uitstap van Afs, naar Copacabana om het fameuze Titicacameer te bezichtigen en te bevaren. Met z´n 3895m boven de zeespiegel, staat het meer op nummer één bij de hoogste meren ter wereld. Het meer bevat talrijke eilanden, waarvan we op een hebben overnacht... la Isla del Sol. De volgende dag maakten we la Isla de la Luna onveilig, daarna met de boot naar Capacabana en met de bus terug naar La Paz...
Toen begon de week pas "tegoei" ! De week in La Paz was zálig, na het hoogste meer bevaard te hebben, dachten we de gevaarlijkste weg ter wereld te befietsen. Wij, die niet bij de pakken bleven zitten, zijn op woensdag van heel vroeg tot heel laat met een veilige organisatie een beetje ons leven gaan riskeren, waar we nog 400Bs aan moesten betalen ook ( eigenlijk een spotprijs voor wat we kregen). Die weg hebben we dus overleefd. Jammer genoeg kan ik daar geen foto´s van op m´n blog plaatsten

We hebben nog veel ander avontuur in La Paz meegemaakt, vele moppen uitgestoken, maar altijd wel binnen de veilige grenzen (uiteraard)... Donderdag laatste dag La Paz want vertrokken met de bus om 16.00 terug naar Santa Cruz voor alweer een 18 uur lange rit.

Ziezo, nu ben ik terug in Santa Cruz, veilig in m´n huis bij m´n familie. Niets echt speciaals te vertellen, alleen dat de school juist gedaan is voor mij, gisteren was mijn laatste dag. Nu komt de vakantie en het reizen eraan, eindelijk..
Twee maanden zijn al lang achter de rug, de drie hoor ik mezelf nog zeggen en de vier maanden Bolivie gaan bijna luiden, ik kan het zelf echt niet geloven. Ik heb het al vaak gezegd en zeg het nog eens, de tijd vliegt hier gewoon te snel...
Beste Belgen,
Veel liefs,
Het zuidelijke hemisfeer

Samaipata, l´homme et ses femmes de Cro-Magnon (FR & NL)

Samedi dernier, l´agenda nous racontait que de belles choses. Nous partons pour Samaipata, un petit village pas tres loin de Santa Cruz et situé en plein milieu des montagnes... Rien que du magnifique. C´était la premiere fois que je me levais dans la matinée un samedi matin, mais pas pour rien, pour prendre le bus à huit heures.

Maar zo simpel is die ochtend niet gegaan. Virginie kwam naar mijn thuis om samen de bus te nemen iets verder van hier. Ons huis ligt nogal moeilijk gelegen dus iedereen stapt van de taxi af, aan het voetbalveld, die dag deed Virginie dat ook. Ik ga naar buiten om haar te gaan halen en toen we terug voor mijn deur waren en ik klaar stond mijn sleutel in het slot te steken... Staat er plots een man naast mij met op ons gericht een geweer. Sluipend van achter ons is hij waarschijnlijk tot bij ons gekomen. Hij grabbelde onze beide gsms weg, Virginie´s rugzak met al haar spullen on naar Samaipata te gaan en mijn hoed die ik toen droeg... Ik heb wel het meeste medelijden met Virginie, want zij was wat meer in shock en was ook meer kwijt dan ik.

La journée, qui commencait en mineur, nous decourageait ainsi un peu pour ce qui nous attendait pour la suite. Mais pas de larmes ! Un merveilleux weekend entre amis nous attendait et on ne voulait pour rien au monde rater cela... Et hop on est parti, un trajet de plus de 3 heures pour seulement 30 BOB (3€), des choses qu´en étant étranger on ne comprend pas, mais bon peu importe si c´est bon marché... Un trajet borné d´un paysage encore plus beau (en tout cas presque) que celui dans les films de Harry potter. Regardez les fotos, prises du bus, Facebook n´attend que cela...

In Samaipata, wachten "el fuerte de Samaipata" en de watervallen met het puurste water uit Zuid Amerika op ons, vandaar dat je het er daar van de kraan kan drinken. In el fuerte kwam er al avontuur aan te pas. We beklimmen de bergen met een taxi want Ineke haar schoen was los gekomen en aangezien wij als mannen galant moeten zijn, draaide bibi er weer voor op. Een rondleiding over een tempel van de Incas en de Quechuas, op één blote voet...

La meillleure de la journée etait bien effectivement celle-la, mais la suivante m´a bien fait rire également. Pour commencer, pour entrer et visiter le site touristique, on avait besoin d´un ticket, ce qui sonne logique. 5Bs pour les Boliviens et 50Bs pour les autres, cette "huge" difference qui nous a fait reagir et nous a fait dire a la caissière que nous sommes bien effectivement des Boliviens et que nous vivons ici (ce qui n´est totalement faux). A ce moment la, à mon avis la caissière avait un trop plein d´humour car sa fantastique idee pour nous prouver que nous étions bien d´ici était de chanter l´hymne du pays. En étant le seul mec de la bande, je me sacrifiais a nouveau, on se ridiculise en chantant l´hymne bolivien et l´hymne crusien (de Santa Cruz) pour une file de touristes qui ne s´éffrayait en pensant si eux également devriont chanter pour entrer. Finalement content de n´avoir seulement dû payer que 5Bs, on est entré.

Vrij hard samengevat, eindig ik hier al mijn bericht. Het week-endje Samaipata was dan uiteindelijk nog te gek, we komen dus zeker nog eens terug. De tijd staat hier duidelijk niet stil, ik vertrek alweer, deze keer naar La Paz. De bus vertrekt over 30min voor een lange rit, van een uur dus ik ga jullie laten. Ik zal probereren de komende week, TITICACAmeer en nog veel meer op mijn blog te plaatsen (zucht, mais c´est pour vous, da´k het doe e) ...

Veel liefs,

Bri

Zwangere meid...

Met een opgespannen buik, liep onze meid nu al bijna 8 maanden rond. Ze kloeg en pufte bij het minste, die arme vrouw is 38 jaar oud en is al uitgeput. Het leven van een meid weerspiegelt perfect de boliviaanse middeklasse. Haar leven bestond eruit om zes dagen in de week te doen wat ze tegen je zeggen. Om negen uur in de ochtend met de micro (bus) naar hier komen en om acht terug vertrekken. Felipa is van colla-se origine, werkt hier al vijftien jaar en is sinds vijf jaar samen met haar man. Vroeger sliep ze hier, maar nu dat ze "getrouwd" is, (iets zoals trouwen maar zonder ringen, papieren of al de kosten) woont ze aan de andere kant van de stad, in de armere buurt met haar comparse. Gisteren was haar laatste dag als meid. Ze zegt dat ze te veel lijdt door haar zwangerschap en zal voortaan tot april 2010 thuis blijven. Mijn ouders vinden dat allemaal maar flauwe zever en zijn eigenlijk tevreden dat ze vertrok. Ik heb het daar soms moeilijk mee, ik zei haar altijd dat ze op mijn hulp kon rekennen, waar ze veel gebruik van maakte, maar ik deed het met plezier.

Terwijl ik dit allemaal zit te schrijven, hoor ik al geschrob en geschuur op de achtergrond, want de hokamas blijven niet op hun lui gat zitten. Van 7.30, deze morgen, staat er hier al een nieuwe de was en de plas te doen. Ze heet Maruha en zij heeft al een baby. Een kei-schattig rond bolleke van 6 maanden oud. Ik moet hem nog eens vragen hoe dat hij heet, ben het al vergeten en ben wat te lui om van mijn kruk te komen, hihi. Met die warmte en die meiden hier, waar je zo vlug aan gewend geraakt, kom ik nog als een verwend kind naar België. Mijn moeder heeft gezegd dat de dingen gaan veranderen, nu dat we een nieuwe meid hebben. Aangezien Maruha nog niet naar boven mag gaan, moet ik de volgende dingen zelf doen,let goed op... Mijn bed opmaken op maandag, woensdag, donderdag, zaterdag en zondag en een oogje in het zeil houden. Ik heb haar gezegd dat als ik elke dag een bed moet opmaken en mijn oog in dat zeil houden, dat ik dat niet aankan. Ze lachte er zelf mee. Ik heb hier echt waar dringend nood aan wat arbeid. En aangezien ik geen betaald werk mag doen van AFS, reageer ik mij af in het sporten. Ik kom vaak al lopend terug naar huis. M´n moeder is dan heel fier op me. Beste vrienden ik moet jullie al jammer genoeg laten, ik moet mijn boliviaanse connecties onderhouden. Al twee maanden weg, het is alsof m´n vertrek gisteren was...

Veel liefs,

Bri

Me falta tiempo (NL)

Beste lezers,

Deze bloghouder heeft duidelijk een probleem. Waar is de tijd ? Serieus, waar is hij want hij vindt hem niet. Ik weet niet hoe dat het komt maar ik kan nouwlijks tot drie tellen of de dag is over. En ik weet niet hoe maar volgens mij zijn de boliviaanse dagen maar zo´n 20 uur ofzo. Geef mij aub tijd, als je het letterlijk opvat en doet, ben ik je euuwig dankbaar. Ik bedoelde gewoon om op jullie mails een antwoord te geven.

Aangezien mij jaar al is gaan beginnen lopen en ik veel wil zien van zuid-america, zou ik mij toch moeten reppen. Dat is al het geval. Mijn eerste reis is gepland. Het wordt TARIJA. Dinsdag de 13de Oktober vertrek ik voor de rest van de week met twee vrienden, met de bus. Het is ongeveer het zelfde als jullie naar zwitserland zouden gaan. Tarija is een veel kleiner stadje dan Santa cruz (Santa Cruz de stad die je met niets kan vergelijken), gelegen in het zuiden van het land, dicht bij de argentijnse grens. Ik ga er natuurlijk niet nu alles over zeggen en verklap jullie al haar geheimpje na ons bezoek.

Dus vlug een kort bericht om te zeggen dat alles nog uitstekend gaat. Het leven blijft hier nog steeds een droom. Ik heb wat fotos op facebook geplaatst waarmee ik hoop jullie jaloers te maken, voor wie zin heeft, neem gerust een kijkje. Ik zal voortaan in de toekomst niet meer beloven elke week te schrijven, want dat lukt toch niet.

Ons contact... Ik kreeg drie weken geleden voor het eerst een echte brief van mijn grootouders en dat deed me meer dan gewoon deugd. Je moet weten dat een brief het tofste is om te krijgen voor mij. Krijp dus AUB ASAP in je pen en verzend mij je brief. Niet per SOS (message in a bottle) Bolivie heeft namelijk geen zee, maar per post, die hier prima werkt.. of toch bijna.

Tot gauw met zeker en vast meer nieuws

Bri

Bolivië ? ehhh, ik ken dat niet zo goed

Dacht jij dat bolivie alleen maar arme plekjes had, awel dan zit je er naast. Dacht jij dat je in Bolivie niets te beleven had, dan ben je verkeerd. Dacht jij dat er in Bolivië veel armoede heerst, dan zit je er eigenlijk wel recht op. Bedelaars kom je hier dagelijks met hopen tegen. Meer dan de helft van de mensen is her arm en het gemiddelde loon schommelt zo rond de 250$ per maand. De kracht om mij niet te late verleiden door mijn medelijden voor hen is vrij zwak, maar je kan ze niet allemaal helpen. Mij huid veraadt me nog steeds, ondanks de vele uren in de zon. Ze focusen zich meer op blanken, die hier vaak toeristen zijn (mais pas toujours..=)).

Bolivië het land dat minder inwoners telt dan België is wel 35 keer groter dan ons piep klein landje. Het landschap heeft hier zo veel te bieden. Bergen, meren, amazonegebied, noem maar op.Ik ben te nieuwsgierig om alles te zien, dat we al zijn gaan ontdekken. Zondag laatsleden zijn m´n vader en ik, weggeweest met de quadratracks om een dagje het anvontuur opspeuren. 10uur ´smorgens op een zondag ochtends, maken we alles klaar. Gepakt en gezakt zijn we opweg naar de "loma de arena" (loma = duin, arena = zand). Een hele dag mogen rijden op de quadratrack, zaaaalig. Geen agent of wet die u in de weg staat. Want waar wij gingen was niemand. Na zo´n twintigtal kilometer, vinden we iets om te schuilen, de wind komt op en het zand slaat in ons gezicht. We kunnen daar iets eten, we profiteren van die mogelijkheid. Met een volle buik zijn we verder door. We beklimmen bergen, steken rivieren over, en mijn inerlijke pret kan niet op. Een landschap dat ik nog nooit in het echt had gezien, een stilte die je bijna nergens te horen krijgt. De tijd vliegt alweer, we keren terug naar huis. Vuile kleren en haren vol zand, het maakt mij niet uit ik vond het gewoon fantastisch. Na zo´n 6 uur rijden, hebben we wat rust nodig. Thuisgekomen, de laatste foto doet zijn werk, de dagelijkse siesta inhalen. Maar ik, ik kan niet rusten, ik ben nog zo opgewonden van alles wat ik heb gezien. Ik vond het een super dag samen met m´n vader, ik popel al voor de volgende...

Tot zover mijn avontuur. Al het nieuwe, al het oude blijven me bezig houden. Al klinkt het wel is waar contradictorisch, is het hier voor mij elke dag mogen opstaan in een droom...

Veel liefs,

Bri

Titel put is op !

Beste Belgen, al een zeer lange tijd dat ik niets op m´n blog plaatsten, ik weet niet waar mij inspiratie zich verstopt. Om even alles op punt te stellen voor de mensen (vrouwen) die zich zorgen maken, mijn autoaccident was echt niet erg, ik ben niet dood, niet verwond, ik heb nergens meer pijn. Een blog is en beetje zoals een film of een boek, je moet het aantrekkelijk of spannend maken, anders leest niemand het en dat is niet echt de bedoeling. Acteurs in de film sterven ook niet echt, dacht ik toch te weten.

De Bri van vroeger is niet meer de bri van nu. Want met de tijd, verandert alles. Na mijn leeftijd, volgt het denken en de standpunten over de dingen in het leven (misschien studeer ik nog voor philosoof). Het ontdekken doet mij alles door een andere bril zien. Sommige dingen heb ik dus bewaard van België terwijl ik er andere aan het vergeten ben of nieuwe leer.

Wat ik al vergeten ben, even diep in mijn memorie putten. Ik denk wel dat ik de functie van een wet en de prijs van een Colruyt aandeel ben vergeten. Hoe het voelt om de veiligheidsgordel te dragen en om voor het rood licht te stoppen, ook al. En het aanvoelen van kippenvel of de smaak van frietjes van bij de fernand, ben ik zo ook wat vergeten. In België , als het warm is dan doe je het raam open; hier, doe je best het raam dicht. Allemaal kleine verschillen die mij voor een tijdje zullen amuseren en die ik wel tof vind om met jullie te delen. Maar alles is niet alles-alles, nee, wees gerust, helemaal veranderen doe ik nu ook weer niet. Ik ben nog niet van identiteit veranderd of in een ander zijn huid gekropen.

Deze kleine inleiding om jullie te zeggen dat we wel duidelijk in twee verschillende werelden wonen. De tijd gaat hier tien keer zo snel als bij jullie, ´s oneerlijk. En moeten zeggen dat ik hier al bijna twee maanden zit, beangstigt me wel wat.

Al schrijf ik niet zo veel mail, al post ik niet zo veel op m´n blog, kijk toch maar af en toe eens in de lucht of je mijn rooksignalen niet ziet, want het internet van hier zit hier wikel-wakel ineen. Ik probeer echt mijn best te doen om genoeg te laten weten, maar je mag er best van uit gaan dat geen nieuws goed nieuws is...

Veel liefs,

Bri

Siempre con cuidado, porque es muy peligroso

Beste lezers, even een verhaal waar ik nu nog van sta te beven...

Zoals een paar onder jullie het waarschijnlijk al wisten, de mexicaanse griep doet haar ronde hier elke dag. Winkels sluiten, cinema centra doen hun deuren dicht en de studenten in heel Bolivïe kregen dus even verlof voor een tiental dagen. Klinkt allemaal heel tof als je thuis kan blijven, maar zoals ik al uitlegde, school nemen ze hier niet zo "au serieux" en is dus vaak veel toffer. Die tien dagen waren gisteren juist achter de rug. Met een schooltas vol energie, twee dubbelgeknoopte veters en een perfect plat gestreken das vertrok ik deze morgen naar mijn colege. Zoals elke schooldag, liep de deze ook schiterend. De laatste schoolbel voor vandaag heeft geklonken en zoals iedereen ga ik ook naar mjn huis. Mijn ouders komen mij ophalen met de witte auto. Ik stap in, totnutoe nog alles muy bien, maar ik zie dat m´n vader die vooraan zat, gewond is aan zijn arm en draagt een windel van zijn schouder tot aan zijn hand. We zetten hem af aan zijn werk, ik weet niet waarom, ik doe de deur voor hem open en ga vooraan zitten. M´n moeder en ik alleen rijden verder en vraag haar wat er met hem gebeurde. Als ik het goed begrepen heb, heeft hij een ongeluk gehad. Hij is voor een vrachtwagen van zijn motor moeten springen, met als gevolg de blessures die ik zojuist zag. We zijn bijna thuis, nog een ring kruisen, tot dat...

Tot dat er een jeep met volle vaart, die m´n moeder
niet had gezien, in onze auto crasht. Airbags in m´n gezicht, rook vanbinnen en lekkende olie. We moeder rent naar buiten met schrik waarschijnlijk voor wat er nog kan gebeuren. Maar ik kreeg m´n deur niet open in het begin. Met wat meer force, geraak ik ook buiten. De chauffeur van de jeep, niet gewond, begint zoals elke macho met een jeep, ons te bombarderen met steeds dezelfde vraag : Hoe komt dat toch, dat gij mij niet hebt gezien ? Ja eigelijk snap ik het ook niet, dat zij de andere wagen niet heeft zien aankomen. Ik zat vanvoor rechts, ik zag alles in slowmotion gebeuren. De voorste plaat vanonder aan de auto, is er af gevlogen en het wiel aan mijn voeten is er volledig vanonder uit. De actie is over. De boliviaanse politie komt er bij, met meer dan tien komen ze de schade bewonderen, de verloren lading zand van de jeep, de bandensporen en komen ze de geur van de rook in de auto rieken. Geen doden, geen zwaar gewonden, al ben ik de enige die er wat aan overhoud, blijft het bij een blauwe plek op m´n schouder, nog wat hoofdpijn nu en een open eleboog. Maar met zalven en plakkers verzorg ik hier alles. Eigenlijk mag ik van geluk spreken, van veel geluk, want zou m´n moeder iets sneller gereden hebben, dan zat de jeep niet in de voorste band, maar wat verder in de voorste passagier, et coucou c´est moi. Maar dat is nu niet het geval, ik leef, nog steeds, tralallalaaaa... Ik ben nu nog wat in shock, maar ben wel blij om wat anvontuur mee te maken. Het is nu nog geen drie uur geleden want ik ben direct te voet naar huis gegaan om mij te verzorgen en om alles aan m´n

trouwe lezers te vertellen.

Zo zie je maar hoe snel het kan gebeuren. De mensen beseffen vaak niet hoe gevaarlijk de auto kan zijn . Volgens mij kennen de Bolivianen het precieze nut van de veiligheidsgordel niet, niemand draagt die hier maar gelukkig ben ik die gewoonte nog niet verleerd. Al weet je dat het verkeer heel gevaarlijk is, is er buiten de auto niet echt een veiligere optie, dus ja, geen keuze, maar niet erg. Morgen is er weer, al weer, een andere dag en Felipa heeft gezegd dat dit al het kwaad is van de maand augustus en dat het een goede zaak is, dat morgen september er aankomt.

Het leukste aan zo´n dingen, als er niet echt iets ergs gebeurd, is misschien de herinnering voor later. En die ga ik nu vastleggen voor mezelf, maar ook om jullie alles mee te laten beleven. Liefste lezers, ik ben blij wanneer ik zie dat het contact houden vlotje loopt met jullie. Het doet me plezier, te weten dat er ver van hier, nog wat mensen zijn die aan mij denken. Blijf reacties plaatsen, blijf mails sturen, haal u postduif uit haar kooi of laat mij rooksignalen zien... Laat gewoon wat van jullie/je horen.

Veel liefs,

B

avokaaaaaa(do), preiiiii, Partez !!!!

Beste lezers , meer dan tien dagen niets meer op deze super blog geplaatst, het wordt misschien dus tijd om terug iets neer te kribbelen. Even iets helemaal niet serieus, belangrijk of kruciaal voor uw dagelijkse leventje maar ik had, wat je nu misschien zal lezen, dit nog nooit gezien en besloot het in het wereldwijde internet te versturen.

Dinsdag is het goedkopere-groeten-en-fruit-dag. Gisteren besloot ik dus mee te gaan naar de supermarkt met Felipa. 7:20, er wordt aan mijn deur geklopt, onze meid, ik was door m´n wekker geslapen. Ze kijkt me aan met een grote lach, ze is dolblij dat er iemand mee komt, eindelijk hulp denkt ze. Ik kleed me in derde versnelling aan. We gaan te voet naar de supermarkt, niet ver van thuis. De groenten, waar we moeten zijn, zijn niet moeilijk te vinden, iedereen gaat er naartoe, (vraag mij nu niet waarom, want veel groenten eten ze hier echt wel niet). Frisse groenten zijn er niet te bespeuren, een waaiend blaadje sla in de wind, twee rollende radijzen op de grond, maar niets in de bakken. De afdeling staat vol bolivaanse moeders of meiden die precies hun kind van school komen ophalen en ze staan daar gewoon te nietsen. Vreemd. Iedereen staat te wachten op preien, slaën, wortels, brocolies, bloemkolen, radeizen, courgeten, aubergines, pompoenen, ajuinen, pataten, look, yukas, paprikas, spinazie, achoclos(proeft naar patate douce en patate douce proeft slecht), serders, kolen.. maar vooral op tomaten!


Om de anderhalve minuut komt er een werknemertje af met een kar vol groenten. Hij moet nog geen halve pas in de groentenafdeling doen of iedereen vliegt er op los. Die mannen hebben makkelijk werken, ze moeten niets afladen, want nauwlijks 14 seconden aangekomen, is alles al verdampt. Het is alsof het gratis is voor de mensen, alsof een patat het verschil maakt tussen leven en dood. Maar steeds wachten er nog mensen aan de kant, op de fameuze tomaten. Ik zou die tomaten wel eens willen zien, het moeten gouden vruchten zijn volgens mij. De tomaten komen aan en in slowmotion zie ik alles gebeuren. Koppen richten zich allemaal op een punt, alle tassen vallen, alle karren lossen, alle vliegen stoppen met waaien en de tomaten brenger die ziet zijn leven plots verkorten. Dat allemaal goed en wel, maar ik begeef me liever niet in het slagveld en vang tomaten op de achtergrond van mn meid. Wat een wonder dat ze nog heel zijn. Aangeschoven voor de prijzenetiketten, betaald aan de kassa, tikt de klok 11 uur. De dagelijkse voor mij en wekelijkse voor haar, sportieve inspanning is achter de rug. Felipa is mij heel erg dankbaar, heeft ze gezegd voor de hulp voor de boodschappen. Ik kan me niet goed voorstellen hoe zij alleen, te voet, alles in eens naar huis kon brengen. Maar bon, vijf zakken rechts, vier links, spinazie in m´n broekzak, tomaten in m´n nek en met een zak ajuinen op mijn kop (sorry tal) keren we terug naar huis.

ik vond dit avontuurtje zo fascinerend dat ik thuis gekomen mij direct aan het schrijven heb gezet. De bijhorende foto, is veruit alles wat we gekocht hebben, ik ben nog een paar exotische groenten vergeten en besefte het pas toen ik alles terug had ingepakt, maar mijn excuus is dat de tafel te klein is, nah!

ps: Laat u niet verleiden door al deze gezonde producten, groenten zijn hier vaak maar bijkomend. Maandag is het niet-groenten-maar-al-de-rest-dag, en dan hebben we grosso modo een half hert en een ton rijst gekocht.


ps2: eigenlijk is dat allemaal nie waar zenne, k´had gewoon even een overschot aan inspiratie... hihi



B

Dans un rêve... (FR)

Vous oubliez ?? Biensûr que non, jamais! J´avais just oublié que vous et le neerlandais font même plus que deux. Ca fais plus d´un mois que j´ai plus parlé votre langue, étrangers, donc ça fait bisard d´écrire un message en français. J´voudrais bien evidement tout vous reraconter en francais de ce qui ce passe ici, mais ca va etre assez lassant pour moi, et j´ai pas vraiment beaucoup de temps sur le pc non plus.

Alors voila en quelques lignes pour les walons qui ne comprennent pas le flamand :p...
La Bolivie est un rêve. Chaques choses, chaque endroit, chaque personnes est nouveaux pour moi. Je commence déjè à aprivoiser l´espagnole, ce qui n´est pas toujours facil, mais ca me plait vraiment enorm. Bientôt on pourra causer en espagnole sans que personnes nous comprennent, n´est ce pas chewb ?¿... Bientot? j´veux dire dans un peu moins d´1 ans... Mais le temps ne me fait plus peur, j´ai meme peur que ce sera trop court. La vie n´est pas normale ici. Quasi chaque soir, je sort avec mon frère et souvent j´ai cours le lendemain matin. Ah oui, c´est vrai peut etre que vous ne savez pas, mais je vais à lécole ici et c´est l´hiver en plus. Les saisons sont inversées ici. Ne vous imaginez donc pas un bonet, des gants et de la neige, non! Plutôt des palmiers, beaucoup de fêtes et 25 degrés du matin au soir. Lorsque je commencais ce message en disant que la Bolivie est un rêve... et bien... C´est pas faut. Chaque matin je me reveille dans un rêve, c´est pour moi un vrai plaisir d´aller á l´école. On y fait quasiment rien, si ce n´est le bordel ( oui encore plus qu´á Saint Al). Les cours et les interros sont super simples pour moi, le niveau ici est dix fois plus bas que chez vous mais je suis pas venu ici pour aprendre. Les amis, comme vous en belgique, sont super important ici. On est super soudés les uns aux autres, et ca fait super plaisss (non pas sam) de déjà se sentir dans un groupe.

Ma nouvelle famille japonaise me plais enormement également (sauf que lá j´entends mon père se facher sur mon ptit frangin dans la cuisine, j´savais pas qu´il pouvait être comme ca... ahh j´ai peur). Ma mère, Tomoe, est super gentil, elle m´aide pour beaucoup de choses que je veux savoir et son espagnole est le mieu comprenhensible pour moi. On cause souvent encore un peu après le diner, de chose qui sont importantes dans la vie. Mon père, Ernesto, est bien sympa aussi. Il me donne plein de trucs, souvent sans reflechir et comprend bien les differences entre nos cultures et nos origines. Mes ptits frères, Sakae (17)et Eiji(14), sont plutôt bisards. Ce sont les seuls qui refusent de me parler en espagnol, meme à l´ecole aucun de mes amis ne me parlent encore en anglais. Ils ne disent pas grands non plus, mais ca va, ils ne me derangent pas. Et puis pour être complet, le chien, Squizy, lui je ne l´entends jamais, il dort du matin au soir et du soir au matin. Au debut j´avais un peu peur parceque parfois les maisons avec les chiens peuvent puer, mais lui ca va il se parfume bien.

J´commence à être un peu fatigué et mes cousins vont arriver, on a un ptite fête en famille à la maison. J´espere que loin d´ici, chez vous tout va bien et que vous vous amusez comme des fous. Vous partez peut etre en vacances ou vous etes partis, partagez moi toutes vos aventures. J´adores les reactions (sur mon blog en Nl, j´vais vous aider c´est : reactie), donc vous pouvez toujours en poster une sur mon blog... La Bolivie c´est loin, tres loin, mais pas trop loin pour vous oublier, chers amis. Je vais passer un superbe temps de ma vie ici, mais je reviens bien evidement un jour. Avant de terminer, désolé d´écrire plus souvent en neerlandais et rarement en français mais j´essayerai dès a present d´ecrire plus dans les deux langues, specialement pour vous...

Chers amis, je ne vous ai toujours pas oublié...

Bri (c´est mon nouveau nom, le "eu" dans mon prenon est imprononciable, donc c´est Bri)

Ps: Les fautes d´orthographe et moi font moins que un, donc pardonnez moi pour ce brouillon.

In een ander gezin belanden

Mijn familie leert me alles terug opnieuw vanaf nul. Ik krijg snelcursus : opvoeding. Les "drugs is slecht" heb ik in het begin gekregen, les "tabaco en alcohol zijn dodelijk" is ook achter de rug en zelfs les "casino is slecht" kreeg ik gisteren. Dat komt allemaal van mijn moeder, zij helpt mij veel met het spaans en laat me veel toe. Zij, de vrouw die ik nu al mama noem, is diegene die mij het meeste aanspreekt en van haar spaans versta ik het meeste. Zij is ook diegene die wat structuur in huis houdt. Want met vier mannen nu kan ik geloven dat dat voor haar niet gemakelijk is. En omdat mijn ouders complementaire zijn, zal ik u niet vetellen hoe erg mijn vader is.

Mijn vader is de man die op zijn instinkten afgaat, een soort van "moderne oermens". Ik heb honger, ik eet; ik ben moe, ik slaap; ik ben lui, ik blijf zitten en roep de meid. Maar hij is ook de man die ontsettend lief is voor mij en begripvol voor verschillen tussen ons. Hij denkt iets minder na en staat minder stil bij de dingen zoals m´n moeder. Hij geeft me heel veel dingen. Hij gaf me b.v. vorige week twee als-markt-kramer-ben-ik-geboren vestjes, ( knipoog naar Francis) AKA : body warmers. Wat ik heel erg aprecieer. Al zijn ze in mijn kleerkast beland en hebben sindsdien het daglicht niet meer gezien. Het is hier tot 30 graden celcius wat hier synoniem staat voor "frescito" ( NL:fris )... ach ja t is hier winter. Volgens mij ga ik in de zomer gewoon smelten...

Ik ben morgen 4 weken in het vere Bolivie, en mijn ouders hier, madame-a-temps et moderne neadertaler konden eigenlijk niet beter zijn. Ik ben heel gelukkig hier met hen. Even duidelijk stellen : ik had het over de beste ouders in Bolivie he, niet wereldwijd, ik ben niet gek he.

M´n broeders, voor het eerste heb ik broers, wel leuk, maar zeggen niet zo veel . De twee japanertjes zijn precies permanent zen ! Zij zijn ook diegene die nog steeds engels tegen me praten. Zelfs op school spreken al mijn vrienden spaans tegen me. En dat geeft echt een heel goed gevoel om al zo te kunnen meedraaien in een vriendengroep. Dankzij mijn woordenboek dat ik op een dag naar school had genomen, zeggen ze nu soms "klodzak" en "dwas" tegen mekaar. Mijn broer Sakae is misschien zoals ze op de afs-ers opleiding hebben gezegd, wel een beetje jaloers. Tenslotte ben ik zijn broer en gaat er plots veel aandacht naar mij, aangezien hij "de link" is naar de nieuweling. Maar hij vertrekt toch over een week (hihi) dus... Nee, da´s gemeen, als hij iets tegen me zegt dan is hij wel altijd lief. Hij heeft me al gevraagd hoe de wegen in Europa zijn, of hij een smoking nodig zal hebben en hoe sneeuw aanvoelt... Ik zal hem waarschijnlijk nog wel missen als hij daar in Zwitserland zit, en ik hier alleen met de allerkleinste overblijf...

Die noemt Eiji (prononciatie : édji) is ne koddige. Als ik hem zo wat analyseer treedt hij wat in de voetsporen van z´n vader. Ik heb vorige week, stiekem, een spelletje met mezelf gespeeld, toen we samen in de keuken aan het eten waren. Ik probeerde hem te bestuderen en bedacht hoe hij mij zou opvoeden als hij mijn vader zou zijn. Ik denk dan regel I het volgende zou zijn: Gebruik nooit je mes. Snijd voedsel met de zijkant van je vork of gewoon niet. Regel II: Hou minstens één eleboog op de tafel. Regel III: Als je neus loopt, gewoon laten lopen. Als het begint te druppen veeg het af met de achterkant van je hand, met geluid uiteraard. Regel IV: Praat nooit zonder voedsel in je mond en slik pas als je zo´n drie happen hebt genomen... Zo is het wel genoeg denk ik. Ik ga hem niet helemaal zwart maken. Hij is tenslotte toch geen varken... Biologisch gezien dan toch niet. Ik eet dus liever alleen met m´n ouders ´savonds, wat ik heel leuk vind.

In de keuken noemt mijn moeder mij de "todo comer", ze vindt mij nogal flacito (tenger) dus geeft me altijd veel. Ze heeft me ook al gezegd dat wij in Belgie wel meer groenten en minder vlees eten. Al eet ik hier elke avond mijn kom sla op, laat ik soms de dikste ajuin rig liggen ( Ik heb dus degelijk nog wat belgisch moeders bloed in me ). Een kom sla en veel groenten klinkt allemaal goed, toch eet ik hier vaak ongezond. Daar probeer ik het een volgende keer over te hebben.

Beste iedereen, ik schrijf misschien niet zo veel op mijn blog maar bekijk het als een tekort aan tijd om mij daar mee bezig te houden, bekijk het positief. Ik ben hier echt druk bezig en weet niet of dat in de toekomst wat zal minderen, maar ik ben jullie nog niet vergeten. Ik schrijf dagelijks in m´n dagboek en probeer wekelijks te tijpen. Het doet me plezier te weten dat m´n schrijfstijl jullie wat bevalt (merci pour cela). Zo ver weggaan brengt heel veel nieuws mee en is een heel toffe beleving voor mij, maar kan ook soms moeilijk en pijnlijk zijn. Ik probeer dus zo weinig mogenlijk te denken aan alles wat ik nu in België mis, maar hier kan ik tot nu toe, zonder overdrijven echt niet klagen. Het doet me ook plezier te weten dat mijn herinneringen niet volledig verloren zijn en dat we nog contact kunnen houden. Ik hoop dat jullie allemaal goed gaan, het is nu zomer en vakantie bij jullie; hier winter en school. (Maar de school is toffer dan vakantie en het weer warmer dan jullie zomers). Zoals je in mijn vorig bericht kon lezen , zoveel tijd zit ik niet achter de computer, dus voor jullie mail, al antwoord ik niet direkt krijg je zeker nog een persoonlijk antwoord...

Beste vrienden, biologische familie, zoals ik al zij ik ben jullie nog steeds niet vergeten...

Bri... x

Eagles school, My school

" What´s your name ?"
" Why Bolivia ?"
" Do you drink ?"...
Dat zijn "de" 3 vragen die mij constant gesteld worden. Ik ben eerlijk, mijn atwoord is meestal : Bri-Inter cambio-met maten. In deze context kan je met maten als volgt interpreteren met meer dan een vriend maar ook niet zoveel als den boliviano, die veel te graag drinkt.
En geen twee minuuten word je hier met rust gelaten om een "empanda" te gaan kopen ofzo(boliviaans heerlijk gebakje), nee ik moet me permanent voorstellen aan iedereen, zelfs aan de gekste mensen die je kan inbeelden : De gras maaier jongen, de poetsvrouwen, maar ook een ernorme boel studenten en medestudenten. Iedereen wilt weten wie ik ben, van waar ik kom, wilt gewoon je vriend zijn, in het begin dan toch.

Mijn eerste schooldag was gisteren, maandag 3 augustus en het is hier voor hen het putteke van de winter (zalige 25C). Elke maandag hoort iedereen een kostuum te dragen en een das. Te gek ! Niemand draagt zijn das zoals het moet. Vele doen er gewoon een knoop in zoals mijn schoenveters, somige dragen het als een sjaal, een in mijn klas droeg het gisteren rond zijn kop, net een zatlap... ik draag het (voorlopig nog) braafjes rond mijn nek met een dubbele knoop die mijn vader mij heeft geleerd. De rest van het uniform : Zwarte schoenen, grijze lange broek, kort wit hemdje, ja dat bevalt me wel. Elke morgen wanneer ik mn das knoop, denk ik dat ik naar mijn werk ga net een serieus ventje. Grappig gevoel, echt raar!!

De boliviaan is me nog wat vreemd maar ik sta open om hem beter te leren kennen. Zij staan hier in elk geval al open. Ik ben hier gekend en geseind als "Bri". Probeer maar eens alles te verzinnen wat daar achter kan , nee wacht zij hebben het al gedaan, jongens kunnen hier soms hard zijn... pfff de pubers toch(zei de pas geworden volwassen). Het boliviaanse typevoor de mannen is ofwel gewoon en zacht ofwel macho en er is maar een heel kleine gulden midden weg.

Bri is hier nieuw. De naam Bri ook wat meer uitleg vraagt. En dan komt er die lange en perpetuele uitleg van die "eu" in mijn naam die ik zo lang mogenlijk verborgen probeer te houden of we zijn vertrokken voor twee uurtje les uitspraak. Mijn achternaam is pas de hel, bedankt achter achter bed groot ancetre.
IK- Brieuc Van Ker...
BOL- briyouk Ban K..
IK- No it s Bri VVan Ker..
BOL- Briyouk BBan
IK- BRI VVVVAN K...
BOL- Bri BB... (BOUMM, klop, mep, klop, stamp, klingeling ,...)
IK- I dont have a family name, Ok ?
BOL- ¿que?
en dan wil je soms dood vallen.
Die -ersschae- is het ergste wat ze bij het spel scrabble in het zakje konden rapen als letter combinatie tot nu toe, maar dankzij mij kunnen ze er nu een mooi woord van maken, geweldig toch, bedankt achter achter bed groot ancetre... (Ik denk eigenlijk niet dat ze scrabble kennen, misschien kent scrabble hen wel...)

Ik heb het gevoel dat ik hier gewoon herboren word. Alles is hier nieuw voor mij, met de nadruk op alles. Nieuwe school, nieuwe lessen, nieuwe leerkrachten, nieuwe vrienden (met de nadruk op die -en, maar das gewoon het begin), nieuwe lokale, nieuwe boeken... een hele nieuwe wereld is geopend voor mij. Christophe de Colombus 2 est arrivé!!!! Ok misschien ietsje minder dan dat maar toch, ik begin veel te beleven, meer en meer elke dag. Ik ontdenk, ik zie veel, ik rijd veel rond in de stad met mijn mama. De tijd krijg ik voorlopig meer dan goed door. In het begin was dat vaak moeilijk, je komt in het huis terecht dat direct je "T"huis wordt en je weet niet altijd hou je bezig te houden, maar dat betert.

Santa Cruz de la Sierra, Here I Come, and Here I am. Deze stad bevalt me echt wel en heb nog lang niet alles gezien.

Ik probeer zo vaak en zo veel mogenlijk op jullie vragen een antwoord te geven. Maar heel veel tijd op de computer is mij niet gegund en wil ik hier ook niet spenderen. Bolivia is Bolivia en sorry maar ik ben geen reporter. Ik wil heel graag contact houden, met iedereen maar hier ben ik wel alleen om te antwoorden terwijl jullie, vrienden, chers amis, duiuiuiuiuiuizenden zijn.. grapje, t is niet altijd serieus, zoals ik. Nee, ik hou graag contact maar met mate(n), ik zit dus niet elke dag op de computer. Ik schrijf hier wel elke dag in mn dagboek en ook brieven dus hou je brievenbus beter in de gaten want wie weet ben jij misschien wel de volgende...
Heeel belangrijk nieuws ook : De boliviaanse post licht hier niet volledig op zijn gat, ik kreeg het kaartje gisteren (03/08) merci beaucoup, mama en co.

Chers ami, beste vrienden, ik vergeet jullie niet, ik denk aan jullie...

(het is al geëvolueerd naar el bri, dus ik doe het op z´n James Bond... )

...Bri... El Bri.. (en dan nu the bond thune)

x

...een eigen huis, een plek onder de zon...

Ik slaap hier als een roos, ik word verzorgd als aan prins en ik word gevoed als een varken ( niet dat ik dat restjes krijg, nee nee, ik eet gewoon alles hier waar ze van versteld staan). Het ziek zijn was langer dan verwacht en heeft me niet veel onder de mensen doen komen. Ik heb me dus geamuseerd met wat ik kon. Ik fotografeerde deze keer ietsjes meer dan alleen een wc deksel. Zoals je zelf kan zien, heerst hier wel de luxe ( de calme en de volupte niet echt deze is voor ons ma) want mn jongste broertje uit graag zijn slecht humeur. Ik hou het kort want stak veel tijd in de foto, maar eindig bericht nog met mn adres dat onduidelijk was voor vertrek. Brieven doen me altijd plezier en je krijgt er zeker een terug als je veel geduld hebt want de boliviaase postbodes doen het graag op zn boliviaans. Codewoord : traag !

Muchos besos

BRIEUC VAN KERSSCHAEVER
BARRIO HAMACAS

7 OESTE P/5 # 71

SANTA CRUZ DE LA SIERRA

BOLIVIA

mi cumpleaños

18de verjaardag op 22ste vieren valt in het water...



Ik lig in bed met hoofd en buikpijn. Ja zoals je ziet is volwassen worden niet gezond he ! Al bij al vind ik het niet zo erg, ook het ziek worden maak ik graag wel eens mee en ik word hier goed verzorgd door m´n overbezorgde moeder. Zo een hele dag in bed zitten kan niemand dus ik heb ervan geprofiteerd om het huis wat te ontdekken, toen iedereen gaan werken was. En ik heb iets heel merkwaardigs gevonden en ga het meteen als event van de dag gebruiken. Het is ons hydrolisch-wc-sluitings-deksel. Kijk zelf maar !! hoe het deksel op de foto in "slow motion" naar beneden gaat... Ik vind dit fantastisch en nutteloos tegelijk. Als je dat thuis al hebt vind je dit bericht waarschijnlijk rot slecht maar ik had het nog nooit gezien op een toilet... Wat een gekke uitvinding !

Ja sorry, het spijt me van m´n waarschijnlijke oninteresante informatie maar ik wou dat even met jullie delen, op de dag van m´n verjaardag waarop ik niet veel te beleven had. Maar geen getreur, want we verplatsen het feestje naar vrijdag, en als je zin hebt om te komen spring gerust even binnen, t is in het centrum, wel dat van Santa Cruz...



Muchos besos de Bri ( zo heet ik hier, m´n naam is hier te lang en te moeilijk , ja ook m´n voornaam )

x

Los primeros dias en la bella Bolivia

Alles is werkelijk niet te geloven. Een landschap zoals in boekjes en vaak zelfs nog mooier. Een mentaliteit die volledig andres is dan de onze, maar wat me niet verwondert.

De boliviaan denkt en werkt op zijn eige manier, (waar ik nog absoluut niets van snap) met zijn eige organisatie (die ik nu alleen nog maar structuurloos ondervind). Maar dat allemaal werkt wel zo te zien... Ik moet het ook nog gewoon worden. Boliviaanse gewoontes, boliviaans uur, het hele boliviaanse leven. Maar het lijkt me allemaal wel tof om te mogen beleven... ik ben er volop mee bezig...

Ik hou het kort, zo leest iemand het toch.

¡ muchos besos desde Bolivia ! (foto : La Paz by night )

Bijna weg...

Het is bijna zover...op 16 juli erg vroeg vertrek ik vanop Zaventem naar Bolivië. Spannend! Bedankt aan iedereen voor het leuke afscheidsfeestje!