Siempre con cuidado, porque es muy peligroso

Beste lezers, even een verhaal waar ik nu nog van sta te beven...

Zoals een paar onder jullie het waarschijnlijk al wisten, de mexicaanse griep doet haar ronde hier elke dag. Winkels sluiten, cinema centra doen hun deuren dicht en de studenten in heel Bolivïe kregen dus even verlof voor een tiental dagen. Klinkt allemaal heel tof als je thuis kan blijven, maar zoals ik al uitlegde, school nemen ze hier niet zo "au serieux" en is dus vaak veel toffer. Die tien dagen waren gisteren juist achter de rug. Met een schooltas vol energie, twee dubbelgeknoopte veters en een perfect plat gestreken das vertrok ik deze morgen naar mijn colege. Zoals elke schooldag, liep de deze ook schiterend. De laatste schoolbel voor vandaag heeft geklonken en zoals iedereen ga ik ook naar mjn huis. Mijn ouders komen mij ophalen met de witte auto. Ik stap in, totnutoe nog alles muy bien, maar ik zie dat m´n vader die vooraan zat, gewond is aan zijn arm en draagt een windel van zijn schouder tot aan zijn hand. We zetten hem af aan zijn werk, ik weet niet waarom, ik doe de deur voor hem open en ga vooraan zitten. M´n moeder en ik alleen rijden verder en vraag haar wat er met hem gebeurde. Als ik het goed begrepen heb, heeft hij een ongeluk gehad. Hij is voor een vrachtwagen van zijn motor moeten springen, met als gevolg de blessures die ik zojuist zag. We zijn bijna thuis, nog een ring kruisen, tot dat...

Tot dat er een jeep met volle vaart, die m´n moeder
niet had gezien, in onze auto crasht. Airbags in m´n gezicht, rook vanbinnen en lekkende olie. We moeder rent naar buiten met schrik waarschijnlijk voor wat er nog kan gebeuren. Maar ik kreeg m´n deur niet open in het begin. Met wat meer force, geraak ik ook buiten. De chauffeur van de jeep, niet gewond, begint zoals elke macho met een jeep, ons te bombarderen met steeds dezelfde vraag : Hoe komt dat toch, dat gij mij niet hebt gezien ? Ja eigelijk snap ik het ook niet, dat zij de andere wagen niet heeft zien aankomen. Ik zat vanvoor rechts, ik zag alles in slowmotion gebeuren. De voorste plaat vanonder aan de auto, is er af gevlogen en het wiel aan mijn voeten is er volledig vanonder uit. De actie is over. De boliviaanse politie komt er bij, met meer dan tien komen ze de schade bewonderen, de verloren lading zand van de jeep, de bandensporen en komen ze de geur van de rook in de auto rieken. Geen doden, geen zwaar gewonden, al ben ik de enige die er wat aan overhoud, blijft het bij een blauwe plek op m´n schouder, nog wat hoofdpijn nu en een open eleboog. Maar met zalven en plakkers verzorg ik hier alles. Eigenlijk mag ik van geluk spreken, van veel geluk, want zou m´n moeder iets sneller gereden hebben, dan zat de jeep niet in de voorste band, maar wat verder in de voorste passagier, et coucou c´est moi. Maar dat is nu niet het geval, ik leef, nog steeds, tralallalaaaa... Ik ben nu nog wat in shock, maar ben wel blij om wat anvontuur mee te maken. Het is nu nog geen drie uur geleden want ik ben direct te voet naar huis gegaan om mij te verzorgen en om alles aan m´n

trouwe lezers te vertellen.

Zo zie je maar hoe snel het kan gebeuren. De mensen beseffen vaak niet hoe gevaarlijk de auto kan zijn . Volgens mij kennen de Bolivianen het precieze nut van de veiligheidsgordel niet, niemand draagt die hier maar gelukkig ben ik die gewoonte nog niet verleerd. Al weet je dat het verkeer heel gevaarlijk is, is er buiten de auto niet echt een veiligere optie, dus ja, geen keuze, maar niet erg. Morgen is er weer, al weer, een andere dag en Felipa heeft gezegd dat dit al het kwaad is van de maand augustus en dat het een goede zaak is, dat morgen september er aankomt.

Het leukste aan zo´n dingen, als er niet echt iets ergs gebeurd, is misschien de herinnering voor later. En die ga ik nu vastleggen voor mezelf, maar ook om jullie alles mee te laten beleven. Liefste lezers, ik ben blij wanneer ik zie dat het contact houden vlotje loopt met jullie. Het doet me plezier, te weten dat er ver van hier, nog wat mensen zijn die aan mij denken. Blijf reacties plaatsen, blijf mails sturen, haal u postduif uit haar kooi of laat mij rooksignalen zien... Laat gewoon wat van jullie/je horen.

Veel liefs,

B

avokaaaaaa(do), preiiiii, Partez !!!!

Beste lezers , meer dan tien dagen niets meer op deze super blog geplaatst, het wordt misschien dus tijd om terug iets neer te kribbelen. Even iets helemaal niet serieus, belangrijk of kruciaal voor uw dagelijkse leventje maar ik had, wat je nu misschien zal lezen, dit nog nooit gezien en besloot het in het wereldwijde internet te versturen.

Dinsdag is het goedkopere-groeten-en-fruit-dag. Gisteren besloot ik dus mee te gaan naar de supermarkt met Felipa. 7:20, er wordt aan mijn deur geklopt, onze meid, ik was door m´n wekker geslapen. Ze kijkt me aan met een grote lach, ze is dolblij dat er iemand mee komt, eindelijk hulp denkt ze. Ik kleed me in derde versnelling aan. We gaan te voet naar de supermarkt, niet ver van thuis. De groenten, waar we moeten zijn, zijn niet moeilijk te vinden, iedereen gaat er naartoe, (vraag mij nu niet waarom, want veel groenten eten ze hier echt wel niet). Frisse groenten zijn er niet te bespeuren, een waaiend blaadje sla in de wind, twee rollende radijzen op de grond, maar niets in de bakken. De afdeling staat vol bolivaanse moeders of meiden die precies hun kind van school komen ophalen en ze staan daar gewoon te nietsen. Vreemd. Iedereen staat te wachten op preien, slaën, wortels, brocolies, bloemkolen, radeizen, courgeten, aubergines, pompoenen, ajuinen, pataten, look, yukas, paprikas, spinazie, achoclos(proeft naar patate douce en patate douce proeft slecht), serders, kolen.. maar vooral op tomaten!


Om de anderhalve minuut komt er een werknemertje af met een kar vol groenten. Hij moet nog geen halve pas in de groentenafdeling doen of iedereen vliegt er op los. Die mannen hebben makkelijk werken, ze moeten niets afladen, want nauwlijks 14 seconden aangekomen, is alles al verdampt. Het is alsof het gratis is voor de mensen, alsof een patat het verschil maakt tussen leven en dood. Maar steeds wachten er nog mensen aan de kant, op de fameuze tomaten. Ik zou die tomaten wel eens willen zien, het moeten gouden vruchten zijn volgens mij. De tomaten komen aan en in slowmotion zie ik alles gebeuren. Koppen richten zich allemaal op een punt, alle tassen vallen, alle karren lossen, alle vliegen stoppen met waaien en de tomaten brenger die ziet zijn leven plots verkorten. Dat allemaal goed en wel, maar ik begeef me liever niet in het slagveld en vang tomaten op de achtergrond van mn meid. Wat een wonder dat ze nog heel zijn. Aangeschoven voor de prijzenetiketten, betaald aan de kassa, tikt de klok 11 uur. De dagelijkse voor mij en wekelijkse voor haar, sportieve inspanning is achter de rug. Felipa is mij heel erg dankbaar, heeft ze gezegd voor de hulp voor de boodschappen. Ik kan me niet goed voorstellen hoe zij alleen, te voet, alles in eens naar huis kon brengen. Maar bon, vijf zakken rechts, vier links, spinazie in m´n broekzak, tomaten in m´n nek en met een zak ajuinen op mijn kop (sorry tal) keren we terug naar huis.

ik vond dit avontuurtje zo fascinerend dat ik thuis gekomen mij direct aan het schrijven heb gezet. De bijhorende foto, is veruit alles wat we gekocht hebben, ik ben nog een paar exotische groenten vergeten en besefte het pas toen ik alles terug had ingepakt, maar mijn excuus is dat de tafel te klein is, nah!

ps: Laat u niet verleiden door al deze gezonde producten, groenten zijn hier vaak maar bijkomend. Maandag is het niet-groenten-maar-al-de-rest-dag, en dan hebben we grosso modo een half hert en een ton rijst gekocht.


ps2: eigenlijk is dat allemaal nie waar zenne, k´had gewoon even een overschot aan inspiratie... hihi



B

Dans un rêve... (FR)

Vous oubliez ?? Biensûr que non, jamais! J´avais just oublié que vous et le neerlandais font même plus que deux. Ca fais plus d´un mois que j´ai plus parlé votre langue, étrangers, donc ça fait bisard d´écrire un message en français. J´voudrais bien evidement tout vous reraconter en francais de ce qui ce passe ici, mais ca va etre assez lassant pour moi, et j´ai pas vraiment beaucoup de temps sur le pc non plus.

Alors voila en quelques lignes pour les walons qui ne comprennent pas le flamand :p...
La Bolivie est un rêve. Chaques choses, chaque endroit, chaque personnes est nouveaux pour moi. Je commence déjè à aprivoiser l´espagnole, ce qui n´est pas toujours facil, mais ca me plait vraiment enorm. Bientôt on pourra causer en espagnole sans que personnes nous comprennent, n´est ce pas chewb ?¿... Bientot? j´veux dire dans un peu moins d´1 ans... Mais le temps ne me fait plus peur, j´ai meme peur que ce sera trop court. La vie n´est pas normale ici. Quasi chaque soir, je sort avec mon frère et souvent j´ai cours le lendemain matin. Ah oui, c´est vrai peut etre que vous ne savez pas, mais je vais à lécole ici et c´est l´hiver en plus. Les saisons sont inversées ici. Ne vous imaginez donc pas un bonet, des gants et de la neige, non! Plutôt des palmiers, beaucoup de fêtes et 25 degrés du matin au soir. Lorsque je commencais ce message en disant que la Bolivie est un rêve... et bien... C´est pas faut. Chaque matin je me reveille dans un rêve, c´est pour moi un vrai plaisir d´aller á l´école. On y fait quasiment rien, si ce n´est le bordel ( oui encore plus qu´á Saint Al). Les cours et les interros sont super simples pour moi, le niveau ici est dix fois plus bas que chez vous mais je suis pas venu ici pour aprendre. Les amis, comme vous en belgique, sont super important ici. On est super soudés les uns aux autres, et ca fait super plaisss (non pas sam) de déjà se sentir dans un groupe.

Ma nouvelle famille japonaise me plais enormement également (sauf que lá j´entends mon père se facher sur mon ptit frangin dans la cuisine, j´savais pas qu´il pouvait être comme ca... ahh j´ai peur). Ma mère, Tomoe, est super gentil, elle m´aide pour beaucoup de choses que je veux savoir et son espagnole est le mieu comprenhensible pour moi. On cause souvent encore un peu après le diner, de chose qui sont importantes dans la vie. Mon père, Ernesto, est bien sympa aussi. Il me donne plein de trucs, souvent sans reflechir et comprend bien les differences entre nos cultures et nos origines. Mes ptits frères, Sakae (17)et Eiji(14), sont plutôt bisards. Ce sont les seuls qui refusent de me parler en espagnol, meme à l´ecole aucun de mes amis ne me parlent encore en anglais. Ils ne disent pas grands non plus, mais ca va, ils ne me derangent pas. Et puis pour être complet, le chien, Squizy, lui je ne l´entends jamais, il dort du matin au soir et du soir au matin. Au debut j´avais un peu peur parceque parfois les maisons avec les chiens peuvent puer, mais lui ca va il se parfume bien.

J´commence à être un peu fatigué et mes cousins vont arriver, on a un ptite fête en famille à la maison. J´espere que loin d´ici, chez vous tout va bien et que vous vous amusez comme des fous. Vous partez peut etre en vacances ou vous etes partis, partagez moi toutes vos aventures. J´adores les reactions (sur mon blog en Nl, j´vais vous aider c´est : reactie), donc vous pouvez toujours en poster une sur mon blog... La Bolivie c´est loin, tres loin, mais pas trop loin pour vous oublier, chers amis. Je vais passer un superbe temps de ma vie ici, mais je reviens bien evidement un jour. Avant de terminer, désolé d´écrire plus souvent en neerlandais et rarement en français mais j´essayerai dès a present d´ecrire plus dans les deux langues, specialement pour vous...

Chers amis, je ne vous ai toujours pas oublié...

Bri (c´est mon nouveau nom, le "eu" dans mon prenon est imprononciable, donc c´est Bri)

Ps: Les fautes d´orthographe et moi font moins que un, donc pardonnez moi pour ce brouillon.

In een ander gezin belanden

Mijn familie leert me alles terug opnieuw vanaf nul. Ik krijg snelcursus : opvoeding. Les "drugs is slecht" heb ik in het begin gekregen, les "tabaco en alcohol zijn dodelijk" is ook achter de rug en zelfs les "casino is slecht" kreeg ik gisteren. Dat komt allemaal van mijn moeder, zij helpt mij veel met het spaans en laat me veel toe. Zij, de vrouw die ik nu al mama noem, is diegene die mij het meeste aanspreekt en van haar spaans versta ik het meeste. Zij is ook diegene die wat structuur in huis houdt. Want met vier mannen nu kan ik geloven dat dat voor haar niet gemakelijk is. En omdat mijn ouders complementaire zijn, zal ik u niet vetellen hoe erg mijn vader is.

Mijn vader is de man die op zijn instinkten afgaat, een soort van "moderne oermens". Ik heb honger, ik eet; ik ben moe, ik slaap; ik ben lui, ik blijf zitten en roep de meid. Maar hij is ook de man die ontsettend lief is voor mij en begripvol voor verschillen tussen ons. Hij denkt iets minder na en staat minder stil bij de dingen zoals m´n moeder. Hij geeft me heel veel dingen. Hij gaf me b.v. vorige week twee als-markt-kramer-ben-ik-geboren vestjes, ( knipoog naar Francis) AKA : body warmers. Wat ik heel erg aprecieer. Al zijn ze in mijn kleerkast beland en hebben sindsdien het daglicht niet meer gezien. Het is hier tot 30 graden celcius wat hier synoniem staat voor "frescito" ( NL:fris )... ach ja t is hier winter. Volgens mij ga ik in de zomer gewoon smelten...

Ik ben morgen 4 weken in het vere Bolivie, en mijn ouders hier, madame-a-temps et moderne neadertaler konden eigenlijk niet beter zijn. Ik ben heel gelukkig hier met hen. Even duidelijk stellen : ik had het over de beste ouders in Bolivie he, niet wereldwijd, ik ben niet gek he.

M´n broeders, voor het eerste heb ik broers, wel leuk, maar zeggen niet zo veel . De twee japanertjes zijn precies permanent zen ! Zij zijn ook diegene die nog steeds engels tegen me praten. Zelfs op school spreken al mijn vrienden spaans tegen me. En dat geeft echt een heel goed gevoel om al zo te kunnen meedraaien in een vriendengroep. Dankzij mijn woordenboek dat ik op een dag naar school had genomen, zeggen ze nu soms "klodzak" en "dwas" tegen mekaar. Mijn broer Sakae is misschien zoals ze op de afs-ers opleiding hebben gezegd, wel een beetje jaloers. Tenslotte ben ik zijn broer en gaat er plots veel aandacht naar mij, aangezien hij "de link" is naar de nieuweling. Maar hij vertrekt toch over een week (hihi) dus... Nee, da´s gemeen, als hij iets tegen me zegt dan is hij wel altijd lief. Hij heeft me al gevraagd hoe de wegen in Europa zijn, of hij een smoking nodig zal hebben en hoe sneeuw aanvoelt... Ik zal hem waarschijnlijk nog wel missen als hij daar in Zwitserland zit, en ik hier alleen met de allerkleinste overblijf...

Die noemt Eiji (prononciatie : édji) is ne koddige. Als ik hem zo wat analyseer treedt hij wat in de voetsporen van z´n vader. Ik heb vorige week, stiekem, een spelletje met mezelf gespeeld, toen we samen in de keuken aan het eten waren. Ik probeerde hem te bestuderen en bedacht hoe hij mij zou opvoeden als hij mijn vader zou zijn. Ik denk dan regel I het volgende zou zijn: Gebruik nooit je mes. Snijd voedsel met de zijkant van je vork of gewoon niet. Regel II: Hou minstens één eleboog op de tafel. Regel III: Als je neus loopt, gewoon laten lopen. Als het begint te druppen veeg het af met de achterkant van je hand, met geluid uiteraard. Regel IV: Praat nooit zonder voedsel in je mond en slik pas als je zo´n drie happen hebt genomen... Zo is het wel genoeg denk ik. Ik ga hem niet helemaal zwart maken. Hij is tenslotte toch geen varken... Biologisch gezien dan toch niet. Ik eet dus liever alleen met m´n ouders ´savonds, wat ik heel leuk vind.

In de keuken noemt mijn moeder mij de "todo comer", ze vindt mij nogal flacito (tenger) dus geeft me altijd veel. Ze heeft me ook al gezegd dat wij in Belgie wel meer groenten en minder vlees eten. Al eet ik hier elke avond mijn kom sla op, laat ik soms de dikste ajuin rig liggen ( Ik heb dus degelijk nog wat belgisch moeders bloed in me ). Een kom sla en veel groenten klinkt allemaal goed, toch eet ik hier vaak ongezond. Daar probeer ik het een volgende keer over te hebben.

Beste iedereen, ik schrijf misschien niet zo veel op mijn blog maar bekijk het als een tekort aan tijd om mij daar mee bezig te houden, bekijk het positief. Ik ben hier echt druk bezig en weet niet of dat in de toekomst wat zal minderen, maar ik ben jullie nog niet vergeten. Ik schrijf dagelijks in m´n dagboek en probeer wekelijks te tijpen. Het doet me plezier te weten dat m´n schrijfstijl jullie wat bevalt (merci pour cela). Zo ver weggaan brengt heel veel nieuws mee en is een heel toffe beleving voor mij, maar kan ook soms moeilijk en pijnlijk zijn. Ik probeer dus zo weinig mogenlijk te denken aan alles wat ik nu in België mis, maar hier kan ik tot nu toe, zonder overdrijven echt niet klagen. Het doet me ook plezier te weten dat mijn herinneringen niet volledig verloren zijn en dat we nog contact kunnen houden. Ik hoop dat jullie allemaal goed gaan, het is nu zomer en vakantie bij jullie; hier winter en school. (Maar de school is toffer dan vakantie en het weer warmer dan jullie zomers). Zoals je in mijn vorig bericht kon lezen , zoveel tijd zit ik niet achter de computer, dus voor jullie mail, al antwoord ik niet direkt krijg je zeker nog een persoonlijk antwoord...

Beste vrienden, biologische familie, zoals ik al zij ik ben jullie nog steeds niet vergeten...

Bri... x

Eagles school, My school

" What´s your name ?"
" Why Bolivia ?"
" Do you drink ?"...
Dat zijn "de" 3 vragen die mij constant gesteld worden. Ik ben eerlijk, mijn atwoord is meestal : Bri-Inter cambio-met maten. In deze context kan je met maten als volgt interpreteren met meer dan een vriend maar ook niet zoveel als den boliviano, die veel te graag drinkt.
En geen twee minuuten word je hier met rust gelaten om een "empanda" te gaan kopen ofzo(boliviaans heerlijk gebakje), nee ik moet me permanent voorstellen aan iedereen, zelfs aan de gekste mensen die je kan inbeelden : De gras maaier jongen, de poetsvrouwen, maar ook een ernorme boel studenten en medestudenten. Iedereen wilt weten wie ik ben, van waar ik kom, wilt gewoon je vriend zijn, in het begin dan toch.

Mijn eerste schooldag was gisteren, maandag 3 augustus en het is hier voor hen het putteke van de winter (zalige 25C). Elke maandag hoort iedereen een kostuum te dragen en een das. Te gek ! Niemand draagt zijn das zoals het moet. Vele doen er gewoon een knoop in zoals mijn schoenveters, somige dragen het als een sjaal, een in mijn klas droeg het gisteren rond zijn kop, net een zatlap... ik draag het (voorlopig nog) braafjes rond mijn nek met een dubbele knoop die mijn vader mij heeft geleerd. De rest van het uniform : Zwarte schoenen, grijze lange broek, kort wit hemdje, ja dat bevalt me wel. Elke morgen wanneer ik mn das knoop, denk ik dat ik naar mijn werk ga net een serieus ventje. Grappig gevoel, echt raar!!

De boliviaan is me nog wat vreemd maar ik sta open om hem beter te leren kennen. Zij staan hier in elk geval al open. Ik ben hier gekend en geseind als "Bri". Probeer maar eens alles te verzinnen wat daar achter kan , nee wacht zij hebben het al gedaan, jongens kunnen hier soms hard zijn... pfff de pubers toch(zei de pas geworden volwassen). Het boliviaanse typevoor de mannen is ofwel gewoon en zacht ofwel macho en er is maar een heel kleine gulden midden weg.

Bri is hier nieuw. De naam Bri ook wat meer uitleg vraagt. En dan komt er die lange en perpetuele uitleg van die "eu" in mijn naam die ik zo lang mogenlijk verborgen probeer te houden of we zijn vertrokken voor twee uurtje les uitspraak. Mijn achternaam is pas de hel, bedankt achter achter bed groot ancetre.
IK- Brieuc Van Ker...
BOL- briyouk Ban K..
IK- No it s Bri VVan Ker..
BOL- Briyouk BBan
IK- BRI VVVVAN K...
BOL- Bri BB... (BOUMM, klop, mep, klop, stamp, klingeling ,...)
IK- I dont have a family name, Ok ?
BOL- ¿que?
en dan wil je soms dood vallen.
Die -ersschae- is het ergste wat ze bij het spel scrabble in het zakje konden rapen als letter combinatie tot nu toe, maar dankzij mij kunnen ze er nu een mooi woord van maken, geweldig toch, bedankt achter achter bed groot ancetre... (Ik denk eigenlijk niet dat ze scrabble kennen, misschien kent scrabble hen wel...)

Ik heb het gevoel dat ik hier gewoon herboren word. Alles is hier nieuw voor mij, met de nadruk op alles. Nieuwe school, nieuwe lessen, nieuwe leerkrachten, nieuwe vrienden (met de nadruk op die -en, maar das gewoon het begin), nieuwe lokale, nieuwe boeken... een hele nieuwe wereld is geopend voor mij. Christophe de Colombus 2 est arrivé!!!! Ok misschien ietsje minder dan dat maar toch, ik begin veel te beleven, meer en meer elke dag. Ik ontdenk, ik zie veel, ik rijd veel rond in de stad met mijn mama. De tijd krijg ik voorlopig meer dan goed door. In het begin was dat vaak moeilijk, je komt in het huis terecht dat direct je "T"huis wordt en je weet niet altijd hou je bezig te houden, maar dat betert.

Santa Cruz de la Sierra, Here I Come, and Here I am. Deze stad bevalt me echt wel en heb nog lang niet alles gezien.

Ik probeer zo vaak en zo veel mogenlijk op jullie vragen een antwoord te geven. Maar heel veel tijd op de computer is mij niet gegund en wil ik hier ook niet spenderen. Bolivia is Bolivia en sorry maar ik ben geen reporter. Ik wil heel graag contact houden, met iedereen maar hier ben ik wel alleen om te antwoorden terwijl jullie, vrienden, chers amis, duiuiuiuiuiuizenden zijn.. grapje, t is niet altijd serieus, zoals ik. Nee, ik hou graag contact maar met mate(n), ik zit dus niet elke dag op de computer. Ik schrijf hier wel elke dag in mn dagboek en ook brieven dus hou je brievenbus beter in de gaten want wie weet ben jij misschien wel de volgende...
Heeel belangrijk nieuws ook : De boliviaanse post licht hier niet volledig op zijn gat, ik kreeg het kaartje gisteren (03/08) merci beaucoup, mama en co.

Chers ami, beste vrienden, ik vergeet jullie niet, ik denk aan jullie...

(het is al geëvolueerd naar el bri, dus ik doe het op z´n James Bond... )

...Bri... El Bri.. (en dan nu the bond thune)

x