avokaaaaaa(do), preiiiii, Partez !!!!

Beste lezers , meer dan tien dagen niets meer op deze super blog geplaatst, het wordt misschien dus tijd om terug iets neer te kribbelen. Even iets helemaal niet serieus, belangrijk of kruciaal voor uw dagelijkse leventje maar ik had, wat je nu misschien zal lezen, dit nog nooit gezien en besloot het in het wereldwijde internet te versturen.

Dinsdag is het goedkopere-groeten-en-fruit-dag. Gisteren besloot ik dus mee te gaan naar de supermarkt met Felipa. 7:20, er wordt aan mijn deur geklopt, onze meid, ik was door m´n wekker geslapen. Ze kijkt me aan met een grote lach, ze is dolblij dat er iemand mee komt, eindelijk hulp denkt ze. Ik kleed me in derde versnelling aan. We gaan te voet naar de supermarkt, niet ver van thuis. De groenten, waar we moeten zijn, zijn niet moeilijk te vinden, iedereen gaat er naartoe, (vraag mij nu niet waarom, want veel groenten eten ze hier echt wel niet). Frisse groenten zijn er niet te bespeuren, een waaiend blaadje sla in de wind, twee rollende radijzen op de grond, maar niets in de bakken. De afdeling staat vol bolivaanse moeders of meiden die precies hun kind van school komen ophalen en ze staan daar gewoon te nietsen. Vreemd. Iedereen staat te wachten op preien, slaën, wortels, brocolies, bloemkolen, radeizen, courgeten, aubergines, pompoenen, ajuinen, pataten, look, yukas, paprikas, spinazie, achoclos(proeft naar patate douce en patate douce proeft slecht), serders, kolen.. maar vooral op tomaten!


Om de anderhalve minuut komt er een werknemertje af met een kar vol groenten. Hij moet nog geen halve pas in de groentenafdeling doen of iedereen vliegt er op los. Die mannen hebben makkelijk werken, ze moeten niets afladen, want nauwlijks 14 seconden aangekomen, is alles al verdampt. Het is alsof het gratis is voor de mensen, alsof een patat het verschil maakt tussen leven en dood. Maar steeds wachten er nog mensen aan de kant, op de fameuze tomaten. Ik zou die tomaten wel eens willen zien, het moeten gouden vruchten zijn volgens mij. De tomaten komen aan en in slowmotion zie ik alles gebeuren. Koppen richten zich allemaal op een punt, alle tassen vallen, alle karren lossen, alle vliegen stoppen met waaien en de tomaten brenger die ziet zijn leven plots verkorten. Dat allemaal goed en wel, maar ik begeef me liever niet in het slagveld en vang tomaten op de achtergrond van mn meid. Wat een wonder dat ze nog heel zijn. Aangeschoven voor de prijzenetiketten, betaald aan de kassa, tikt de klok 11 uur. De dagelijkse voor mij en wekelijkse voor haar, sportieve inspanning is achter de rug. Felipa is mij heel erg dankbaar, heeft ze gezegd voor de hulp voor de boodschappen. Ik kan me niet goed voorstellen hoe zij alleen, te voet, alles in eens naar huis kon brengen. Maar bon, vijf zakken rechts, vier links, spinazie in m´n broekzak, tomaten in m´n nek en met een zak ajuinen op mijn kop (sorry tal) keren we terug naar huis.

ik vond dit avontuurtje zo fascinerend dat ik thuis gekomen mij direct aan het schrijven heb gezet. De bijhorende foto, is veruit alles wat we gekocht hebben, ik ben nog een paar exotische groenten vergeten en besefte het pas toen ik alles terug had ingepakt, maar mijn excuus is dat de tafel te klein is, nah!

ps: Laat u niet verleiden door al deze gezonde producten, groenten zijn hier vaak maar bijkomend. Maandag is het niet-groenten-maar-al-de-rest-dag, en dan hebben we grosso modo een half hert en een ton rijst gekocht.


ps2: eigenlijk is dat allemaal nie waar zenne, k´had gewoon even een overschot aan inspiratie... hihi



B