Siempre con cuidado, porque es muy peligroso

Beste lezers, even een verhaal waar ik nu nog van sta te beven...

Zoals een paar onder jullie het waarschijnlijk al wisten, de mexicaanse griep doet haar ronde hier elke dag. Winkels sluiten, cinema centra doen hun deuren dicht en de studenten in heel Bolivïe kregen dus even verlof voor een tiental dagen. Klinkt allemaal heel tof als je thuis kan blijven, maar zoals ik al uitlegde, school nemen ze hier niet zo "au serieux" en is dus vaak veel toffer. Die tien dagen waren gisteren juist achter de rug. Met een schooltas vol energie, twee dubbelgeknoopte veters en een perfect plat gestreken das vertrok ik deze morgen naar mijn colege. Zoals elke schooldag, liep de deze ook schiterend. De laatste schoolbel voor vandaag heeft geklonken en zoals iedereen ga ik ook naar mjn huis. Mijn ouders komen mij ophalen met de witte auto. Ik stap in, totnutoe nog alles muy bien, maar ik zie dat m´n vader die vooraan zat, gewond is aan zijn arm en draagt een windel van zijn schouder tot aan zijn hand. We zetten hem af aan zijn werk, ik weet niet waarom, ik doe de deur voor hem open en ga vooraan zitten. M´n moeder en ik alleen rijden verder en vraag haar wat er met hem gebeurde. Als ik het goed begrepen heb, heeft hij een ongeluk gehad. Hij is voor een vrachtwagen van zijn motor moeten springen, met als gevolg de blessures die ik zojuist zag. We zijn bijna thuis, nog een ring kruisen, tot dat...

Tot dat er een jeep met volle vaart, die m´n moeder
niet had gezien, in onze auto crasht. Airbags in m´n gezicht, rook vanbinnen en lekkende olie. We moeder rent naar buiten met schrik waarschijnlijk voor wat er nog kan gebeuren. Maar ik kreeg m´n deur niet open in het begin. Met wat meer force, geraak ik ook buiten. De chauffeur van de jeep, niet gewond, begint zoals elke macho met een jeep, ons te bombarderen met steeds dezelfde vraag : Hoe komt dat toch, dat gij mij niet hebt gezien ? Ja eigelijk snap ik het ook niet, dat zij de andere wagen niet heeft zien aankomen. Ik zat vanvoor rechts, ik zag alles in slowmotion gebeuren. De voorste plaat vanonder aan de auto, is er af gevlogen en het wiel aan mijn voeten is er volledig vanonder uit. De actie is over. De boliviaanse politie komt er bij, met meer dan tien komen ze de schade bewonderen, de verloren lading zand van de jeep, de bandensporen en komen ze de geur van de rook in de auto rieken. Geen doden, geen zwaar gewonden, al ben ik de enige die er wat aan overhoud, blijft het bij een blauwe plek op m´n schouder, nog wat hoofdpijn nu en een open eleboog. Maar met zalven en plakkers verzorg ik hier alles. Eigenlijk mag ik van geluk spreken, van veel geluk, want zou m´n moeder iets sneller gereden hebben, dan zat de jeep niet in de voorste band, maar wat verder in de voorste passagier, et coucou c´est moi. Maar dat is nu niet het geval, ik leef, nog steeds, tralallalaaaa... Ik ben nu nog wat in shock, maar ben wel blij om wat anvontuur mee te maken. Het is nu nog geen drie uur geleden want ik ben direct te voet naar huis gegaan om mij te verzorgen en om alles aan m´n

trouwe lezers te vertellen.

Zo zie je maar hoe snel het kan gebeuren. De mensen beseffen vaak niet hoe gevaarlijk de auto kan zijn . Volgens mij kennen de Bolivianen het precieze nut van de veiligheidsgordel niet, niemand draagt die hier maar gelukkig ben ik die gewoonte nog niet verleerd. Al weet je dat het verkeer heel gevaarlijk is, is er buiten de auto niet echt een veiligere optie, dus ja, geen keuze, maar niet erg. Morgen is er weer, al weer, een andere dag en Felipa heeft gezegd dat dit al het kwaad is van de maand augustus en dat het een goede zaak is, dat morgen september er aankomt.

Het leukste aan zo´n dingen, als er niet echt iets ergs gebeurd, is misschien de herinnering voor later. En die ga ik nu vastleggen voor mezelf, maar ook om jullie alles mee te laten beleven. Liefste lezers, ik ben blij wanneer ik zie dat het contact houden vlotje loopt met jullie. Het doet me plezier, te weten dat er ver van hier, nog wat mensen zijn die aan mij denken. Blijf reacties plaatsen, blijf mails sturen, haal u postduif uit haar kooi of laat mij rooksignalen zien... Laat gewoon wat van jullie/je horen.

Veel liefs,

B