Me falta tiempo (NL)

Beste lezers,

Deze bloghouder heeft duidelijk een probleem. Waar is de tijd ? Serieus, waar is hij want hij vindt hem niet. Ik weet niet hoe dat het komt maar ik kan nouwlijks tot drie tellen of de dag is over. En ik weet niet hoe maar volgens mij zijn de boliviaanse dagen maar zo´n 20 uur ofzo. Geef mij aub tijd, als je het letterlijk opvat en doet, ben ik je euuwig dankbaar. Ik bedoelde gewoon om op jullie mails een antwoord te geven.

Aangezien mij jaar al is gaan beginnen lopen en ik veel wil zien van zuid-america, zou ik mij toch moeten reppen. Dat is al het geval. Mijn eerste reis is gepland. Het wordt TARIJA. Dinsdag de 13de Oktober vertrek ik voor de rest van de week met twee vrienden, met de bus. Het is ongeveer het zelfde als jullie naar zwitserland zouden gaan. Tarija is een veel kleiner stadje dan Santa cruz (Santa Cruz de stad die je met niets kan vergelijken), gelegen in het zuiden van het land, dicht bij de argentijnse grens. Ik ga er natuurlijk niet nu alles over zeggen en verklap jullie al haar geheimpje na ons bezoek.

Dus vlug een kort bericht om te zeggen dat alles nog uitstekend gaat. Het leven blijft hier nog steeds een droom. Ik heb wat fotos op facebook geplaatst waarmee ik hoop jullie jaloers te maken, voor wie zin heeft, neem gerust een kijkje. Ik zal voortaan in de toekomst niet meer beloven elke week te schrijven, want dat lukt toch niet.

Ons contact... Ik kreeg drie weken geleden voor het eerst een echte brief van mijn grootouders en dat deed me meer dan gewoon deugd. Je moet weten dat een brief het tofste is om te krijgen voor mij. Krijp dus AUB ASAP in je pen en verzend mij je brief. Niet per SOS (message in a bottle) Bolivie heeft namelijk geen zee, maar per post, die hier prima werkt.. of toch bijna.

Tot gauw met zeker en vast meer nieuws

Bri

Bolivië ? ehhh, ik ken dat niet zo goed

Dacht jij dat bolivie alleen maar arme plekjes had, awel dan zit je er naast. Dacht jij dat je in Bolivie niets te beleven had, dan ben je verkeerd. Dacht jij dat er in Bolivië veel armoede heerst, dan zit je er eigenlijk wel recht op. Bedelaars kom je hier dagelijks met hopen tegen. Meer dan de helft van de mensen is her arm en het gemiddelde loon schommelt zo rond de 250$ per maand. De kracht om mij niet te late verleiden door mijn medelijden voor hen is vrij zwak, maar je kan ze niet allemaal helpen. Mij huid veraadt me nog steeds, ondanks de vele uren in de zon. Ze focusen zich meer op blanken, die hier vaak toeristen zijn (mais pas toujours..=)).

Bolivië het land dat minder inwoners telt dan België is wel 35 keer groter dan ons piep klein landje. Het landschap heeft hier zo veel te bieden. Bergen, meren, amazonegebied, noem maar op.Ik ben te nieuwsgierig om alles te zien, dat we al zijn gaan ontdekken. Zondag laatsleden zijn m´n vader en ik, weggeweest met de quadratracks om een dagje het anvontuur opspeuren. 10uur ´smorgens op een zondag ochtends, maken we alles klaar. Gepakt en gezakt zijn we opweg naar de "loma de arena" (loma = duin, arena = zand). Een hele dag mogen rijden op de quadratrack, zaaaalig. Geen agent of wet die u in de weg staat. Want waar wij gingen was niemand. Na zo´n twintigtal kilometer, vinden we iets om te schuilen, de wind komt op en het zand slaat in ons gezicht. We kunnen daar iets eten, we profiteren van die mogelijkheid. Met een volle buik zijn we verder door. We beklimmen bergen, steken rivieren over, en mijn inerlijke pret kan niet op. Een landschap dat ik nog nooit in het echt had gezien, een stilte die je bijna nergens te horen krijgt. De tijd vliegt alweer, we keren terug naar huis. Vuile kleren en haren vol zand, het maakt mij niet uit ik vond het gewoon fantastisch. Na zo´n 6 uur rijden, hebben we wat rust nodig. Thuisgekomen, de laatste foto doet zijn werk, de dagelijkse siesta inhalen. Maar ik, ik kan niet rusten, ik ben nog zo opgewonden van alles wat ik heb gezien. Ik vond het een super dag samen met m´n vader, ik popel al voor de volgende...

Tot zover mijn avontuur. Al het nieuwe, al het oude blijven me bezig houden. Al klinkt het wel is waar contradictorisch, is het hier voor mij elke dag mogen opstaan in een droom...

Veel liefs,

Bri

Titel put is op !

Beste Belgen, al een zeer lange tijd dat ik niets op m´n blog plaatsten, ik weet niet waar mij inspiratie zich verstopt. Om even alles op punt te stellen voor de mensen (vrouwen) die zich zorgen maken, mijn autoaccident was echt niet erg, ik ben niet dood, niet verwond, ik heb nergens meer pijn. Een blog is en beetje zoals een film of een boek, je moet het aantrekkelijk of spannend maken, anders leest niemand het en dat is niet echt de bedoeling. Acteurs in de film sterven ook niet echt, dacht ik toch te weten.

De Bri van vroeger is niet meer de bri van nu. Want met de tijd, verandert alles. Na mijn leeftijd, volgt het denken en de standpunten over de dingen in het leven (misschien studeer ik nog voor philosoof). Het ontdekken doet mij alles door een andere bril zien. Sommige dingen heb ik dus bewaard van België terwijl ik er andere aan het vergeten ben of nieuwe leer.

Wat ik al vergeten ben, even diep in mijn memorie putten. Ik denk wel dat ik de functie van een wet en de prijs van een Colruyt aandeel ben vergeten. Hoe het voelt om de veiligheidsgordel te dragen en om voor het rood licht te stoppen, ook al. En het aanvoelen van kippenvel of de smaak van frietjes van bij de fernand, ben ik zo ook wat vergeten. In België , als het warm is dan doe je het raam open; hier, doe je best het raam dicht. Allemaal kleine verschillen die mij voor een tijdje zullen amuseren en die ik wel tof vind om met jullie te delen. Maar alles is niet alles-alles, nee, wees gerust, helemaal veranderen doe ik nu ook weer niet. Ik ben nog niet van identiteit veranderd of in een ander zijn huid gekropen.

Deze kleine inleiding om jullie te zeggen dat we wel duidelijk in twee verschillende werelden wonen. De tijd gaat hier tien keer zo snel als bij jullie, ´s oneerlijk. En moeten zeggen dat ik hier al bijna twee maanden zit, beangstigt me wel wat.

Al schrijf ik niet zo veel mail, al post ik niet zo veel op m´n blog, kijk toch maar af en toe eens in de lucht of je mijn rooksignalen niet ziet, want het internet van hier zit hier wikel-wakel ineen. Ik probeer echt mijn best te doen om genoeg te laten weten, maar je mag er best van uit gaan dat geen nieuws goed nieuws is...

Veel liefs,

Bri