Samaipata, l´homme et ses femmes de Cro-Magnon (FR & NL)

Samedi dernier, l´agenda nous racontait que de belles choses. Nous partons pour Samaipata, un petit village pas tres loin de Santa Cruz et situé en plein milieu des montagnes... Rien que du magnifique. C´était la premiere fois que je me levais dans la matinée un samedi matin, mais pas pour rien, pour prendre le bus à huit heures.

Maar zo simpel is die ochtend niet gegaan. Virginie kwam naar mijn thuis om samen de bus te nemen iets verder van hier. Ons huis ligt nogal moeilijk gelegen dus iedereen stapt van de taxi af, aan het voetbalveld, die dag deed Virginie dat ook. Ik ga naar buiten om haar te gaan halen en toen we terug voor mijn deur waren en ik klaar stond mijn sleutel in het slot te steken... Staat er plots een man naast mij met op ons gericht een geweer. Sluipend van achter ons is hij waarschijnlijk tot bij ons gekomen. Hij grabbelde onze beide gsms weg, Virginie´s rugzak met al haar spullen on naar Samaipata te gaan en mijn hoed die ik toen droeg... Ik heb wel het meeste medelijden met Virginie, want zij was wat meer in shock en was ook meer kwijt dan ik.

La journée, qui commencait en mineur, nous decourageait ainsi un peu pour ce qui nous attendait pour la suite. Mais pas de larmes ! Un merveilleux weekend entre amis nous attendait et on ne voulait pour rien au monde rater cela... Et hop on est parti, un trajet de plus de 3 heures pour seulement 30 BOB (3€), des choses qu´en étant étranger on ne comprend pas, mais bon peu importe si c´est bon marché... Un trajet borné d´un paysage encore plus beau (en tout cas presque) que celui dans les films de Harry potter. Regardez les fotos, prises du bus, Facebook n´attend que cela...

In Samaipata, wachten "el fuerte de Samaipata" en de watervallen met het puurste water uit Zuid Amerika op ons, vandaar dat je het er daar van de kraan kan drinken. In el fuerte kwam er al avontuur aan te pas. We beklimmen de bergen met een taxi want Ineke haar schoen was los gekomen en aangezien wij als mannen galant moeten zijn, draaide bibi er weer voor op. Een rondleiding over een tempel van de Incas en de Quechuas, op één blote voet...

La meillleure de la journée etait bien effectivement celle-la, mais la suivante m´a bien fait rire également. Pour commencer, pour entrer et visiter le site touristique, on avait besoin d´un ticket, ce qui sonne logique. 5Bs pour les Boliviens et 50Bs pour les autres, cette "huge" difference qui nous a fait reagir et nous a fait dire a la caissière que nous sommes bien effectivement des Boliviens et que nous vivons ici (ce qui n´est totalement faux). A ce moment la, à mon avis la caissière avait un trop plein d´humour car sa fantastique idee pour nous prouver que nous étions bien d´ici était de chanter l´hymne du pays. En étant le seul mec de la bande, je me sacrifiais a nouveau, on se ridiculise en chantant l´hymne bolivien et l´hymne crusien (de Santa Cruz) pour une file de touristes qui ne s´éffrayait en pensant si eux également devriont chanter pour entrer. Finalement content de n´avoir seulement dû payer que 5Bs, on est entré.

Vrij hard samengevat, eindig ik hier al mijn bericht. Het week-endje Samaipata was dan uiteindelijk nog te gek, we komen dus zeker nog eens terug. De tijd staat hier duidelijk niet stil, ik vertrek alweer, deze keer naar La Paz. De bus vertrekt over 30min voor een lange rit, van een uur dus ik ga jullie laten. Ik zal probereren de komende week, TITICACAmeer en nog veel meer op mijn blog te plaatsen (zucht, mais c´est pour vous, da´k het doe e) ...

Veel liefs,

Bri

Zwangere meid...

Met een opgespannen buik, liep onze meid nu al bijna 8 maanden rond. Ze kloeg en pufte bij het minste, die arme vrouw is 38 jaar oud en is al uitgeput. Het leven van een meid weerspiegelt perfect de boliviaanse middeklasse. Haar leven bestond eruit om zes dagen in de week te doen wat ze tegen je zeggen. Om negen uur in de ochtend met de micro (bus) naar hier komen en om acht terug vertrekken. Felipa is van colla-se origine, werkt hier al vijftien jaar en is sinds vijf jaar samen met haar man. Vroeger sliep ze hier, maar nu dat ze "getrouwd" is, (iets zoals trouwen maar zonder ringen, papieren of al de kosten) woont ze aan de andere kant van de stad, in de armere buurt met haar comparse. Gisteren was haar laatste dag als meid. Ze zegt dat ze te veel lijdt door haar zwangerschap en zal voortaan tot april 2010 thuis blijven. Mijn ouders vinden dat allemaal maar flauwe zever en zijn eigenlijk tevreden dat ze vertrok. Ik heb het daar soms moeilijk mee, ik zei haar altijd dat ze op mijn hulp kon rekennen, waar ze veel gebruik van maakte, maar ik deed het met plezier.

Terwijl ik dit allemaal zit te schrijven, hoor ik al geschrob en geschuur op de achtergrond, want de hokamas blijven niet op hun lui gat zitten. Van 7.30, deze morgen, staat er hier al een nieuwe de was en de plas te doen. Ze heet Maruha en zij heeft al een baby. Een kei-schattig rond bolleke van 6 maanden oud. Ik moet hem nog eens vragen hoe dat hij heet, ben het al vergeten en ben wat te lui om van mijn kruk te komen, hihi. Met die warmte en die meiden hier, waar je zo vlug aan gewend geraakt, kom ik nog als een verwend kind naar België. Mijn moeder heeft gezegd dat de dingen gaan veranderen, nu dat we een nieuwe meid hebben. Aangezien Maruha nog niet naar boven mag gaan, moet ik de volgende dingen zelf doen,let goed op... Mijn bed opmaken op maandag, woensdag, donderdag, zaterdag en zondag en een oogje in het zeil houden. Ik heb haar gezegd dat als ik elke dag een bed moet opmaken en mijn oog in dat zeil houden, dat ik dat niet aankan. Ze lachte er zelf mee. Ik heb hier echt waar dringend nood aan wat arbeid. En aangezien ik geen betaald werk mag doen van AFS, reageer ik mij af in het sporten. Ik kom vaak al lopend terug naar huis. M´n moeder is dan heel fier op me. Beste vrienden ik moet jullie al jammer genoeg laten, ik moet mijn boliviaanse connecties onderhouden. Al twee maanden weg, het is alsof m´n vertrek gisteren was...

Veel liefs,

Bri