Samaipata, l´homme et ses femmes de Cro-Magnon (FR & NL)

Samedi dernier, l´agenda nous racontait que de belles choses. Nous partons pour Samaipata, un petit village pas tres loin de Santa Cruz et situé en plein milieu des montagnes... Rien que du magnifique. C´était la premiere fois que je me levais dans la matinée un samedi matin, mais pas pour rien, pour prendre le bus à huit heures.

Maar zo simpel is die ochtend niet gegaan. Virginie kwam naar mijn thuis om samen de bus te nemen iets verder van hier. Ons huis ligt nogal moeilijk gelegen dus iedereen stapt van de taxi af, aan het voetbalveld, die dag deed Virginie dat ook. Ik ga naar buiten om haar te gaan halen en toen we terug voor mijn deur waren en ik klaar stond mijn sleutel in het slot te steken... Staat er plots een man naast mij met op ons gericht een geweer. Sluipend van achter ons is hij waarschijnlijk tot bij ons gekomen. Hij grabbelde onze beide gsms weg, Virginie´s rugzak met al haar spullen on naar Samaipata te gaan en mijn hoed die ik toen droeg... Ik heb wel het meeste medelijden met Virginie, want zij was wat meer in shock en was ook meer kwijt dan ik.

La journée, qui commencait en mineur, nous decourageait ainsi un peu pour ce qui nous attendait pour la suite. Mais pas de larmes ! Un merveilleux weekend entre amis nous attendait et on ne voulait pour rien au monde rater cela... Et hop on est parti, un trajet de plus de 3 heures pour seulement 30 BOB (3€), des choses qu´en étant étranger on ne comprend pas, mais bon peu importe si c´est bon marché... Un trajet borné d´un paysage encore plus beau (en tout cas presque) que celui dans les films de Harry potter. Regardez les fotos, prises du bus, Facebook n´attend que cela...

In Samaipata, wachten "el fuerte de Samaipata" en de watervallen met het puurste water uit Zuid Amerika op ons, vandaar dat je het er daar van de kraan kan drinken. In el fuerte kwam er al avontuur aan te pas. We beklimmen de bergen met een taxi want Ineke haar schoen was los gekomen en aangezien wij als mannen galant moeten zijn, draaide bibi er weer voor op. Een rondleiding over een tempel van de Incas en de Quechuas, op één blote voet...

La meillleure de la journée etait bien effectivement celle-la, mais la suivante m´a bien fait rire également. Pour commencer, pour entrer et visiter le site touristique, on avait besoin d´un ticket, ce qui sonne logique. 5Bs pour les Boliviens et 50Bs pour les autres, cette "huge" difference qui nous a fait reagir et nous a fait dire a la caissière que nous sommes bien effectivement des Boliviens et que nous vivons ici (ce qui n´est totalement faux). A ce moment la, à mon avis la caissière avait un trop plein d´humour car sa fantastique idee pour nous prouver que nous étions bien d´ici était de chanter l´hymne du pays. En étant le seul mec de la bande, je me sacrifiais a nouveau, on se ridiculise en chantant l´hymne bolivien et l´hymne crusien (de Santa Cruz) pour une file de touristes qui ne s´éffrayait en pensant si eux également devriont chanter pour entrer. Finalement content de n´avoir seulement dû payer que 5Bs, on est entré.

Vrij hard samengevat, eindig ik hier al mijn bericht. Het week-endje Samaipata was dan uiteindelijk nog te gek, we komen dus zeker nog eens terug. De tijd staat hier duidelijk niet stil, ik vertrek alweer, deze keer naar La Paz. De bus vertrekt over 30min voor een lange rit, van een uur dus ik ga jullie laten. Ik zal probereren de komende week, TITICACAmeer en nog veel meer op mijn blog te plaatsen (zucht, mais c´est pour vous, da´k het doe e) ...

Veel liefs,

Bri