Zwangere meid...

Met een opgespannen buik, liep onze meid nu al bijna 8 maanden rond. Ze kloeg en pufte bij het minste, die arme vrouw is 38 jaar oud en is al uitgeput. Het leven van een meid weerspiegelt perfect de boliviaanse middeklasse. Haar leven bestond eruit om zes dagen in de week te doen wat ze tegen je zeggen. Om negen uur in de ochtend met de micro (bus) naar hier komen en om acht terug vertrekken. Felipa is van colla-se origine, werkt hier al vijftien jaar en is sinds vijf jaar samen met haar man. Vroeger sliep ze hier, maar nu dat ze "getrouwd" is, (iets zoals trouwen maar zonder ringen, papieren of al de kosten) woont ze aan de andere kant van de stad, in de armere buurt met haar comparse. Gisteren was haar laatste dag als meid. Ze zegt dat ze te veel lijdt door haar zwangerschap en zal voortaan tot april 2010 thuis blijven. Mijn ouders vinden dat allemaal maar flauwe zever en zijn eigenlijk tevreden dat ze vertrok. Ik heb het daar soms moeilijk mee, ik zei haar altijd dat ze op mijn hulp kon rekennen, waar ze veel gebruik van maakte, maar ik deed het met plezier.

Terwijl ik dit allemaal zit te schrijven, hoor ik al geschrob en geschuur op de achtergrond, want de hokamas blijven niet op hun lui gat zitten. Van 7.30, deze morgen, staat er hier al een nieuwe de was en de plas te doen. Ze heet Maruha en zij heeft al een baby. Een kei-schattig rond bolleke van 6 maanden oud. Ik moet hem nog eens vragen hoe dat hij heet, ben het al vergeten en ben wat te lui om van mijn kruk te komen, hihi. Met die warmte en die meiden hier, waar je zo vlug aan gewend geraakt, kom ik nog als een verwend kind naar België. Mijn moeder heeft gezegd dat de dingen gaan veranderen, nu dat we een nieuwe meid hebben. Aangezien Maruha nog niet naar boven mag gaan, moet ik de volgende dingen zelf doen,let goed op... Mijn bed opmaken op maandag, woensdag, donderdag, zaterdag en zondag en een oogje in het zeil houden. Ik heb haar gezegd dat als ik elke dag een bed moet opmaken en mijn oog in dat zeil houden, dat ik dat niet aankan. Ze lachte er zelf mee. Ik heb hier echt waar dringend nood aan wat arbeid. En aangezien ik geen betaald werk mag doen van AFS, reageer ik mij af in het sporten. Ik kom vaak al lopend terug naar huis. M´n moeder is dan heel fier op me. Beste vrienden ik moet jullie al jammer genoeg laten, ik moet mijn boliviaanse connecties onderhouden. Al twee maanden weg, het is alsof m´n vertrek gisteren was...

Veel liefs,

Bri