nood aan arbeid

De vakantie is voor mij al een maand begonnen en verloopt tot nu toe uitstekend. Het reizen waar ik naar uitkijk is er nog niet van gekomen maar... de ambities zijn er, ik vervul ze zorgvuldig één na één, ieder op zijn tijd, zoals een brave jongen. Het ontdekken van het land wordt de eerste stap na deze drukke maand als december met al zijn feesten. Wat me, om die tijd die nog overblijft te vullen, een interessant idee leek, was gaan werken. En aangezien de gemiddelde Boliviaanse vermoeidheidsstatus als het over werken gaat vrij vroeg komt, word ik hier als eentje van de hardwerkenden beschouwd. Je zal er nog van schrikken als je te weten komt wat hier hard werken is. Zo zo, de drang om toch iets te doen wordt eindelijk wat opgelost.
Want wat waren tot nu toe mijn taken ? Elke morgen mijn bed opmaken, afwassen wat ik uit de keuken gebruik, de garagepoort openen, zien dat de dvd's nog rechtstaan, tot hier toe, niets vermoeiend maar het moeilijkste van al was.. ORDE IN MIJN KAMER ZAL ER HEERSEN !! en als je ,al is het maar een beetje, weet uit welke tak van de boom ik kom, beschouw dit dan als de moeilijkste taak ter wereld... Mijn oprechte excuses liefste Tal. Nee, ik overdrijf ! Ik zou niet willen gaan werken als die taak mij eindeloos veel tijd in beslag zou nemen. Dus ja, ik werk,!! al sinds twee weken ! Met de bus elke namiddag ga ik naar mijn werk ! Stel je er niets formeel bij voor, zoals naar Brussel gaan met de trein. Zeker niet! De bus hier komt aan soms zonder ramen en als je geluk hebt met, soms zonder deur zelfs en als je geluk hebt met, soms met zetels maar als je geluk hebt met een vrije zetel. En de gewoonte om recht te staan voor een oudere persoon wordt hier nogal serieuzer genomen, dus de busritten zijn vaak nog wel stoelendansen voor mij. Als je geluk hebt dan heb je gepast geld, anders wacht je op je wisselgeld tot de chauffeur genoeg munten heeft. En als je geluk hebt, ben je klein, kleiner dan ik en kan je deftig rechtstaan in de bus als dat nodig is. Aangekomen ? Dan roep je gewoon HAAAAALT en hoop je dat hij stopt. "La aldea del padre Alfredo" is mijn werkplaats. Het werk dat mij daar te wachten staat was wiskundeles geven, nu dat ze hun examens hebben afgelegd, help ik juf Cristina wat met de kinderen. Eentje dat naar het toilet moet.. Bri, een helft wilt binnen, een andere buiten.. Bri, ik heb aandacht nodig... Bri. Er is altijd wel iets om te doen. Verstoppen, zoeken, tikken,kietelen, door een touw springen wat altijd mislukt, te traag lopen, schoot spelen, op de vraag antwoorden waarom ik zoveel puisten heb, op de vraag antwoorden op wie ik verliefd ben onder hen, ja ja! Ik ben zot genoeg om dat allemaal te doen.
Prof Cristina is me heel dankbaar en dat doet me plezier. Dat doet me ook elke dag terugkomen, want het is niet altijd zo vrolijk als het klinkt maar ik doe het voor dat lief mens, die het verdient en voor mezelf uiteraard ook. Met dat werk voel ik me toch mijn goede daad van de dag vervullen. Voila,vandaag wordt mijn laatste dag na een tijdje, want ik ga naar Argentinië, maar voor drie dagen, maar bon ik ga. Ik hoop dat je er van genoten hebt om mijn dagelijks werk-verhaal te horen. Laat mij jouw werk ook weten, betaalt de baas te weinig of is de koffie te straf, ik ben één en al oor... of oog beter gezegd. Ik weet het, ik ben geen uitstekende bloghouder, ik zeg het nogmaals, ik blijf mijn best doen, als jullie mij maar mee laten beleven wat er allemaal bij jullie gebeurd.
Veel liefs,
Señor Bri, x