nood aan arbeid

De vakantie is voor mij al een maand begonnen en verloopt tot nu toe uitstekend. Het reizen waar ik naar uitkijk is er nog niet van gekomen maar... de ambities zijn er, ik vervul ze zorgvuldig één na één, ieder op zijn tijd, zoals een brave jongen. Het ontdekken van het land wordt de eerste stap na deze drukke maand als december met al zijn feesten. Wat me, om die tijd die nog overblijft te vullen, een interessant idee leek, was gaan werken. En aangezien de gemiddelde Boliviaanse vermoeidheidsstatus als het over werken gaat vrij vroeg komt, word ik hier als eentje van de hardwerkenden beschouwd. Je zal er nog van schrikken als je te weten komt wat hier hard werken is. Zo zo, de drang om toch iets te doen wordt eindelijk wat opgelost.
Want wat waren tot nu toe mijn taken ? Elke morgen mijn bed opmaken, afwassen wat ik uit de keuken gebruik, de garagepoort openen, zien dat de dvd's nog rechtstaan, tot hier toe, niets vermoeiend maar het moeilijkste van al was.. ORDE IN MIJN KAMER ZAL ER HEERSEN !! en als je ,al is het maar een beetje, weet uit welke tak van de boom ik kom, beschouw dit dan als de moeilijkste taak ter wereld... Mijn oprechte excuses liefste Tal. Nee, ik overdrijf ! Ik zou niet willen gaan werken als die taak mij eindeloos veel tijd in beslag zou nemen. Dus ja, ik werk,!! al sinds twee weken ! Met de bus elke namiddag ga ik naar mijn werk ! Stel je er niets formeel bij voor, zoals naar Brussel gaan met de trein. Zeker niet! De bus hier komt aan soms zonder ramen en als je geluk hebt met, soms zonder deur zelfs en als je geluk hebt met, soms met zetels maar als je geluk hebt met een vrije zetel. En de gewoonte om recht te staan voor een oudere persoon wordt hier nogal serieuzer genomen, dus de busritten zijn vaak nog wel stoelendansen voor mij. Als je geluk hebt dan heb je gepast geld, anders wacht je op je wisselgeld tot de chauffeur genoeg munten heeft. En als je geluk hebt, ben je klein, kleiner dan ik en kan je deftig rechtstaan in de bus als dat nodig is. Aangekomen ? Dan roep je gewoon HAAAAALT en hoop je dat hij stopt. "La aldea del padre Alfredo" is mijn werkplaats. Het werk dat mij daar te wachten staat was wiskundeles geven, nu dat ze hun examens hebben afgelegd, help ik juf Cristina wat met de kinderen. Eentje dat naar het toilet moet.. Bri, een helft wilt binnen, een andere buiten.. Bri, ik heb aandacht nodig... Bri. Er is altijd wel iets om te doen. Verstoppen, zoeken, tikken,kietelen, door een touw springen wat altijd mislukt, te traag lopen, schoot spelen, op de vraag antwoorden waarom ik zoveel puisten heb, op de vraag antwoorden op wie ik verliefd ben onder hen, ja ja! Ik ben zot genoeg om dat allemaal te doen.
Prof Cristina is me heel dankbaar en dat doet me plezier. Dat doet me ook elke dag terugkomen, want het is niet altijd zo vrolijk als het klinkt maar ik doe het voor dat lief mens, die het verdient en voor mezelf uiteraard ook. Met dat werk voel ik me toch mijn goede daad van de dag vervullen. Voila,vandaag wordt mijn laatste dag na een tijdje, want ik ga naar Argentinië, maar voor drie dagen, maar bon ik ga. Ik hoop dat je er van genoten hebt om mijn dagelijks werk-verhaal te horen. Laat mij jouw werk ook weten, betaalt de baas te weinig of is de koffie te straf, ik ben één en al oor... of oog beter gezegd. Ik weet het, ik ben geen uitstekende bloghouder, ik zeg het nogmaals, ik blijf mijn best doen, als jullie mij maar mee laten beleven wat er allemaal bij jullie gebeurd.
Veel liefs,
Señor Bri, x

Een week La Paz

Beste lezers,
Ik ben duidelijk geen fan van blogs, maar bon… Het doet mij zo´n deugd wanneer ik hoor dat de ene of de andere mij daarop volgt vanuit, van hieruit gezien toch, het verre België. Dus hier ben ik alweer, schrijf ik nog wat meer gekribbel.

De week van 22 tot 27 oktober bracht ik met alle Belgische AFSers vanuit heel Bolivië door. We zijn dan allemaal naar La Paz gegaan, die week
was geweldig. We begonnen het week-end met de georganiseerde uitstap van Afs, naar Copacabana om het fameuze Titicacameer te bezichtigen en te bevaren. Met z´n 3895m boven de zeespiegel, staat het meer op nummer één bij de hoogste meren ter wereld. Het meer bevat talrijke eilanden, waarvan we op een hebben overnacht... la Isla del Sol. De volgende dag maakten we la Isla de la Luna onveilig, daarna met de boot naar Capacabana en met de bus terug naar La Paz...
Toen begon de week pas "tegoei" ! De week in La Paz was zálig, na het hoogste meer bevaard te hebben, dachten we de gevaarlijkste weg ter wereld te befietsen. Wij, die niet bij de pakken bleven zitten, zijn op woensdag van heel vroeg tot heel laat met een veilige organisatie een beetje ons leven gaan riskeren, waar we nog 400Bs aan moesten betalen ook ( eigenlijk een spotprijs voor wat we kregen). Die weg hebben we dus overleefd. Jammer genoeg kan ik daar geen foto´s van op m´n blog plaatsten

We hebben nog veel ander avontuur in La Paz meegemaakt, vele moppen uitgestoken, maar altijd wel binnen de veilige grenzen (uiteraard)... Donderdag laatste dag La Paz want vertrokken met de bus om 16.00 terug naar Santa Cruz voor alweer een 18 uur lange rit.

Ziezo, nu ben ik terug in Santa Cruz, veilig in m´n huis bij m´n familie. Niets echt speciaals te vertellen, alleen dat de school juist gedaan is voor mij, gisteren was mijn laatste dag. Nu komt de vakantie en het reizen eraan, eindelijk..
Twee maanden zijn al lang achter de rug, de drie hoor ik mezelf nog zeggen en de vier maanden Bolivie gaan bijna luiden, ik kan het zelf echt niet geloven. Ik heb het al vaak gezegd en zeg het nog eens, de tijd vliegt hier gewoon te snel...
Beste Belgen,
Veel liefs,
Het zuidelijke hemisfeer

Samaipata, l´homme et ses femmes de Cro-Magnon (FR & NL)

Samedi dernier, l´agenda nous racontait que de belles choses. Nous partons pour Samaipata, un petit village pas tres loin de Santa Cruz et situé en plein milieu des montagnes... Rien que du magnifique. C´était la premiere fois que je me levais dans la matinée un samedi matin, mais pas pour rien, pour prendre le bus à huit heures.

Maar zo simpel is die ochtend niet gegaan. Virginie kwam naar mijn thuis om samen de bus te nemen iets verder van hier. Ons huis ligt nogal moeilijk gelegen dus iedereen stapt van de taxi af, aan het voetbalveld, die dag deed Virginie dat ook. Ik ga naar buiten om haar te gaan halen en toen we terug voor mijn deur waren en ik klaar stond mijn sleutel in het slot te steken... Staat er plots een man naast mij met op ons gericht een geweer. Sluipend van achter ons is hij waarschijnlijk tot bij ons gekomen. Hij grabbelde onze beide gsms weg, Virginie´s rugzak met al haar spullen on naar Samaipata te gaan en mijn hoed die ik toen droeg... Ik heb wel het meeste medelijden met Virginie, want zij was wat meer in shock en was ook meer kwijt dan ik.

La journée, qui commencait en mineur, nous decourageait ainsi un peu pour ce qui nous attendait pour la suite. Mais pas de larmes ! Un merveilleux weekend entre amis nous attendait et on ne voulait pour rien au monde rater cela... Et hop on est parti, un trajet de plus de 3 heures pour seulement 30 BOB (3€), des choses qu´en étant étranger on ne comprend pas, mais bon peu importe si c´est bon marché... Un trajet borné d´un paysage encore plus beau (en tout cas presque) que celui dans les films de Harry potter. Regardez les fotos, prises du bus, Facebook n´attend que cela...

In Samaipata, wachten "el fuerte de Samaipata" en de watervallen met het puurste water uit Zuid Amerika op ons, vandaar dat je het er daar van de kraan kan drinken. In el fuerte kwam er al avontuur aan te pas. We beklimmen de bergen met een taxi want Ineke haar schoen was los gekomen en aangezien wij als mannen galant moeten zijn, draaide bibi er weer voor op. Een rondleiding over een tempel van de Incas en de Quechuas, op één blote voet...

La meillleure de la journée etait bien effectivement celle-la, mais la suivante m´a bien fait rire également. Pour commencer, pour entrer et visiter le site touristique, on avait besoin d´un ticket, ce qui sonne logique. 5Bs pour les Boliviens et 50Bs pour les autres, cette "huge" difference qui nous a fait reagir et nous a fait dire a la caissière que nous sommes bien effectivement des Boliviens et que nous vivons ici (ce qui n´est totalement faux). A ce moment la, à mon avis la caissière avait un trop plein d´humour car sa fantastique idee pour nous prouver que nous étions bien d´ici était de chanter l´hymne du pays. En étant le seul mec de la bande, je me sacrifiais a nouveau, on se ridiculise en chantant l´hymne bolivien et l´hymne crusien (de Santa Cruz) pour une file de touristes qui ne s´éffrayait en pensant si eux également devriont chanter pour entrer. Finalement content de n´avoir seulement dû payer que 5Bs, on est entré.

Vrij hard samengevat, eindig ik hier al mijn bericht. Het week-endje Samaipata was dan uiteindelijk nog te gek, we komen dus zeker nog eens terug. De tijd staat hier duidelijk niet stil, ik vertrek alweer, deze keer naar La Paz. De bus vertrekt over 30min voor een lange rit, van een uur dus ik ga jullie laten. Ik zal probereren de komende week, TITICACAmeer en nog veel meer op mijn blog te plaatsen (zucht, mais c´est pour vous, da´k het doe e) ...

Veel liefs,

Bri

Zwangere meid...

Met een opgespannen buik, liep onze meid nu al bijna 8 maanden rond. Ze kloeg en pufte bij het minste, die arme vrouw is 38 jaar oud en is al uitgeput. Het leven van een meid weerspiegelt perfect de boliviaanse middeklasse. Haar leven bestond eruit om zes dagen in de week te doen wat ze tegen je zeggen. Om negen uur in de ochtend met de micro (bus) naar hier komen en om acht terug vertrekken. Felipa is van colla-se origine, werkt hier al vijftien jaar en is sinds vijf jaar samen met haar man. Vroeger sliep ze hier, maar nu dat ze "getrouwd" is, (iets zoals trouwen maar zonder ringen, papieren of al de kosten) woont ze aan de andere kant van de stad, in de armere buurt met haar comparse. Gisteren was haar laatste dag als meid. Ze zegt dat ze te veel lijdt door haar zwangerschap en zal voortaan tot april 2010 thuis blijven. Mijn ouders vinden dat allemaal maar flauwe zever en zijn eigenlijk tevreden dat ze vertrok. Ik heb het daar soms moeilijk mee, ik zei haar altijd dat ze op mijn hulp kon rekennen, waar ze veel gebruik van maakte, maar ik deed het met plezier.

Terwijl ik dit allemaal zit te schrijven, hoor ik al geschrob en geschuur op de achtergrond, want de hokamas blijven niet op hun lui gat zitten. Van 7.30, deze morgen, staat er hier al een nieuwe de was en de plas te doen. Ze heet Maruha en zij heeft al een baby. Een kei-schattig rond bolleke van 6 maanden oud. Ik moet hem nog eens vragen hoe dat hij heet, ben het al vergeten en ben wat te lui om van mijn kruk te komen, hihi. Met die warmte en die meiden hier, waar je zo vlug aan gewend geraakt, kom ik nog als een verwend kind naar België. Mijn moeder heeft gezegd dat de dingen gaan veranderen, nu dat we een nieuwe meid hebben. Aangezien Maruha nog niet naar boven mag gaan, moet ik de volgende dingen zelf doen,let goed op... Mijn bed opmaken op maandag, woensdag, donderdag, zaterdag en zondag en een oogje in het zeil houden. Ik heb haar gezegd dat als ik elke dag een bed moet opmaken en mijn oog in dat zeil houden, dat ik dat niet aankan. Ze lachte er zelf mee. Ik heb hier echt waar dringend nood aan wat arbeid. En aangezien ik geen betaald werk mag doen van AFS, reageer ik mij af in het sporten. Ik kom vaak al lopend terug naar huis. M´n moeder is dan heel fier op me. Beste vrienden ik moet jullie al jammer genoeg laten, ik moet mijn boliviaanse connecties onderhouden. Al twee maanden weg, het is alsof m´n vertrek gisteren was...

Veel liefs,

Bri

Me falta tiempo (NL)

Beste lezers,

Deze bloghouder heeft duidelijk een probleem. Waar is de tijd ? Serieus, waar is hij want hij vindt hem niet. Ik weet niet hoe dat het komt maar ik kan nouwlijks tot drie tellen of de dag is over. En ik weet niet hoe maar volgens mij zijn de boliviaanse dagen maar zo´n 20 uur ofzo. Geef mij aub tijd, als je het letterlijk opvat en doet, ben ik je euuwig dankbaar. Ik bedoelde gewoon om op jullie mails een antwoord te geven.

Aangezien mij jaar al is gaan beginnen lopen en ik veel wil zien van zuid-america, zou ik mij toch moeten reppen. Dat is al het geval. Mijn eerste reis is gepland. Het wordt TARIJA. Dinsdag de 13de Oktober vertrek ik voor de rest van de week met twee vrienden, met de bus. Het is ongeveer het zelfde als jullie naar zwitserland zouden gaan. Tarija is een veel kleiner stadje dan Santa cruz (Santa Cruz de stad die je met niets kan vergelijken), gelegen in het zuiden van het land, dicht bij de argentijnse grens. Ik ga er natuurlijk niet nu alles over zeggen en verklap jullie al haar geheimpje na ons bezoek.

Dus vlug een kort bericht om te zeggen dat alles nog uitstekend gaat. Het leven blijft hier nog steeds een droom. Ik heb wat fotos op facebook geplaatst waarmee ik hoop jullie jaloers te maken, voor wie zin heeft, neem gerust een kijkje. Ik zal voortaan in de toekomst niet meer beloven elke week te schrijven, want dat lukt toch niet.

Ons contact... Ik kreeg drie weken geleden voor het eerst een echte brief van mijn grootouders en dat deed me meer dan gewoon deugd. Je moet weten dat een brief het tofste is om te krijgen voor mij. Krijp dus AUB ASAP in je pen en verzend mij je brief. Niet per SOS (message in a bottle) Bolivie heeft namelijk geen zee, maar per post, die hier prima werkt.. of toch bijna.

Tot gauw met zeker en vast meer nieuws

Bri

Bolivië ? ehhh, ik ken dat niet zo goed

Dacht jij dat bolivie alleen maar arme plekjes had, awel dan zit je er naast. Dacht jij dat je in Bolivie niets te beleven had, dan ben je verkeerd. Dacht jij dat er in Bolivië veel armoede heerst, dan zit je er eigenlijk wel recht op. Bedelaars kom je hier dagelijks met hopen tegen. Meer dan de helft van de mensen is her arm en het gemiddelde loon schommelt zo rond de 250$ per maand. De kracht om mij niet te late verleiden door mijn medelijden voor hen is vrij zwak, maar je kan ze niet allemaal helpen. Mij huid veraadt me nog steeds, ondanks de vele uren in de zon. Ze focusen zich meer op blanken, die hier vaak toeristen zijn (mais pas toujours..=)).

Bolivië het land dat minder inwoners telt dan België is wel 35 keer groter dan ons piep klein landje. Het landschap heeft hier zo veel te bieden. Bergen, meren, amazonegebied, noem maar op.Ik ben te nieuwsgierig om alles te zien, dat we al zijn gaan ontdekken. Zondag laatsleden zijn m´n vader en ik, weggeweest met de quadratracks om een dagje het anvontuur opspeuren. 10uur ´smorgens op een zondag ochtends, maken we alles klaar. Gepakt en gezakt zijn we opweg naar de "loma de arena" (loma = duin, arena = zand). Een hele dag mogen rijden op de quadratrack, zaaaalig. Geen agent of wet die u in de weg staat. Want waar wij gingen was niemand. Na zo´n twintigtal kilometer, vinden we iets om te schuilen, de wind komt op en het zand slaat in ons gezicht. We kunnen daar iets eten, we profiteren van die mogelijkheid. Met een volle buik zijn we verder door. We beklimmen bergen, steken rivieren over, en mijn inerlijke pret kan niet op. Een landschap dat ik nog nooit in het echt had gezien, een stilte die je bijna nergens te horen krijgt. De tijd vliegt alweer, we keren terug naar huis. Vuile kleren en haren vol zand, het maakt mij niet uit ik vond het gewoon fantastisch. Na zo´n 6 uur rijden, hebben we wat rust nodig. Thuisgekomen, de laatste foto doet zijn werk, de dagelijkse siesta inhalen. Maar ik, ik kan niet rusten, ik ben nog zo opgewonden van alles wat ik heb gezien. Ik vond het een super dag samen met m´n vader, ik popel al voor de volgende...

Tot zover mijn avontuur. Al het nieuwe, al het oude blijven me bezig houden. Al klinkt het wel is waar contradictorisch, is het hier voor mij elke dag mogen opstaan in een droom...

Veel liefs,

Bri

Titel put is op !

Beste Belgen, al een zeer lange tijd dat ik niets op m´n blog plaatsten, ik weet niet waar mij inspiratie zich verstopt. Om even alles op punt te stellen voor de mensen (vrouwen) die zich zorgen maken, mijn autoaccident was echt niet erg, ik ben niet dood, niet verwond, ik heb nergens meer pijn. Een blog is en beetje zoals een film of een boek, je moet het aantrekkelijk of spannend maken, anders leest niemand het en dat is niet echt de bedoeling. Acteurs in de film sterven ook niet echt, dacht ik toch te weten.

De Bri van vroeger is niet meer de bri van nu. Want met de tijd, verandert alles. Na mijn leeftijd, volgt het denken en de standpunten over de dingen in het leven (misschien studeer ik nog voor philosoof). Het ontdekken doet mij alles door een andere bril zien. Sommige dingen heb ik dus bewaard van België terwijl ik er andere aan het vergeten ben of nieuwe leer.

Wat ik al vergeten ben, even diep in mijn memorie putten. Ik denk wel dat ik de functie van een wet en de prijs van een Colruyt aandeel ben vergeten. Hoe het voelt om de veiligheidsgordel te dragen en om voor het rood licht te stoppen, ook al. En het aanvoelen van kippenvel of de smaak van frietjes van bij de fernand, ben ik zo ook wat vergeten. In België , als het warm is dan doe je het raam open; hier, doe je best het raam dicht. Allemaal kleine verschillen die mij voor een tijdje zullen amuseren en die ik wel tof vind om met jullie te delen. Maar alles is niet alles-alles, nee, wees gerust, helemaal veranderen doe ik nu ook weer niet. Ik ben nog niet van identiteit veranderd of in een ander zijn huid gekropen.

Deze kleine inleiding om jullie te zeggen dat we wel duidelijk in twee verschillende werelden wonen. De tijd gaat hier tien keer zo snel als bij jullie, ´s oneerlijk. En moeten zeggen dat ik hier al bijna twee maanden zit, beangstigt me wel wat.

Al schrijf ik niet zo veel mail, al post ik niet zo veel op m´n blog, kijk toch maar af en toe eens in de lucht of je mijn rooksignalen niet ziet, want het internet van hier zit hier wikel-wakel ineen. Ik probeer echt mijn best te doen om genoeg te laten weten, maar je mag er best van uit gaan dat geen nieuws goed nieuws is...

Veel liefs,

Bri